๘. วักกลิเถรคาถา เล่ม ๒๖

๘ วาตโรคาภินีโต ตฺวํ วิหรํ กานเน วเน

ปวิฏฺฐโคจเร ๔ ลูเข กถํ ภิกฺขุ กริสฺสสิ ฯ

ปีติสุเขน วิปุเลน ผรมาโน สมุสฺสยํ

ลูขมฺปิ อภิสมฺโภนฺโต วิหริสฺสามิ กานเน ฯ

ภาเวนฺโต สติปฏฺฐาเน อินฺทฺริยานิ พลานิ จ

โพชฺฌงฺคานิ จ ภาเวนฺโต วิหริสฺสามิ กานเน ฯ

อารทฺธวิริเย ปหิตตฺเต นิจฺจํ ทฬฺหปรกฺกเม

สมคฺเค สหิเต ทิสฺวา วิหริสฺสามิ กานเน ฯ

อนุสฺสรนฺโต สมฺพุทฺธํ อตฺตทนฺทํ ๕ สมาหิตํ

อตนฺทิโต รตฺตินฺทิวํ วิหริสฺสามิ กานเนติ ฯ

วกฺกลิ เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. อหุํ ฯ ๒ ม. ยาถาวกํ ฯ ยุ. ยถาวกํ ฯ ๓ ม. ยุ. สุทฺธสฺส ฯ

๔ ยุ. ปวิทฺธโคจเร ฯ ๕ โป. ยุ. อคฺคทนฺตํ ฯ ม. อคฺคํ ทนฺตํ ฯ

ดูกรภิกษุ เมื่อเธออยู่ในป่าใหญ่ซึ่งเป็นที่ปราศจากโคจร เป็นที่เศร้าหมอง

ถูกโรคลมครอบงำ จักทำอย่างไร?

ท่านพระวักกลิเถระกราบทูลว่า

ข้าพระองค์จะยังปีติและความสุขอันไพบูลย์ให้แผ่ไปสู่ร่างกาย ครอบงำปัจจัยอันเศร้าหมองอยู่ในป่าใหญ่ จักเจริญสติปัฏฐาน ๔ อินทรีย์ ๕พละ ๕ และโพชฌงค์ ๗ อยู่ในป่าใหญ่ เพราะได้เห็นภิกษุทั้งหลายผู้ปรารภความเพียร มีใจเด็ดเดี่ยว มีความบากบั่นมั่นเป็นนิตย์ มีความพร้อมเพรียงกัน มีความเห็นร่วมกัน ข้าพระองค์จึงจักอยู่ในป่าใหญ่เมื่อข้าพระองค์ระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้มีพระองค์อันฝึกแล้ว มีพระหฤทัยตั้งมั่น จึงเป็นผู้ไม่เกียจคร้านตลอดทั้งกลางคืนและกลางวันอยู่ในป่า

ใหญ่.