๘. ราหุลเถรคาถา เล่ม ๒๖

๘ อุภเยเนว สมฺปนฺโน ราหุลภทฺโทติ มํ วิทู

ยญฺจมฺหิ ปุตฺโต พุทฺธสฺส ยญฺจ ธมฺเมสุ จกฺขุมา ฯ

ยญฺจ เม อาสวา ขีณา ยญฺจ นตฺถิ ปุนพฺภโว

อรหา ทกฺขิเณยฺโยมฺหิ เตวิชฺโช อมตทฺทโส ฯ

กามนฺธา ชาลสญฺฉนฺนา ๑ ตณฺหาฉทนฉาทิตา

ปมตฺตพนฺธุนา พทฺธา มจฺฉาว กุมินามุเข ฯ

ตํ กามํ อหมุชฺฌิตฺวา เฉตฺวา มารสฺส พนฺธนํ

สมูลํ ตณฺหํ อพฺพุยฺห สีติภูโตสฺมิ นิพฺพุโตติ ฯ

ราหุโล เถโร ฯ

๑ ยุ. ...สนฺทิตํ ฯ ม. ...พนฺธิตํ ฯ

ชนทั้งหลายย่อมรู้จักเราว่า พระราหุลผู้เจริญ สมบูรณ์ด้วยคุณสมบัติ๒ ประการ คือ ชาติสมบัติ ๑ ปฏิบัติสมบัติ ๑ เพราะเราเป็นโอรสของพระพุทธเจ้า และเป็นผู้มีปัญญาเห็นธรรมทั้งหลาย อนึ่ง เพราะอาสวะของเราสิ้นไปและภพใหม่ไม่มีต่อไป เราเป็นพระอรหันต์ เป็นพระทักขิไณยบุคคล มีวิชชา ๓ เป็นผู้เห็นอมตธรรม สัตว์ทั้งหลายเป็นดังคนตาบอด เพราะเป็นผู้ไม่เห็นโทษในกาม ถูกข่ายคือตัณหาปกคลุมแล้ว ถูกหลังคา คือตัณหาปกปิดแล้ว ถูกมารผูกแล้วด้วยเครื่องผูก คือความประมาทเหมือนปลาในปากลอบ เราถอนกามนั้นขึ้นได้แล้ว ตัดเครื่องผูกของมารได้แล้ว ถอนตัณหา พร้อมทั้งรากขึ้นแล้ว เป็นผู้มีความ

เยือกเย็นดับแล้ว.