๗. กาติยานเถรคาถา เล่ม ๒๖

๗ อุฏฺฐาหิ นิสีท กาติยาน

มา นิทฺทาพหุโล ๑ อหุ ชาครสฺสุ

มา ตํ อลสํ ปมตฺตพนฺธุ

กูเฏเนว ชินาตุ มจฺจุราชา ฯ

เสยฺยถาปิ ๑ มหาสมุทฺทเวโค

เอวํ ชาติชราติวตฺตเต ตํ

โส กโรหิ สุทีปมตฺตโน ตฺวํ

น หิ ตาณํ ตว วิชฺชเตธ ๒ อญฺญํ ฯ

สตฺถา หิ วิเชสิ มคฺคเมตํ

สงฺคา ชาติชราภยา อตีตํ

ปุพฺพาปรรตฺตมปฺปมตฺโต

อนุยุญฺชสฺสุ ทฬฺหํ กโรหิ โยคํ ฯ

ปุริมานิ ปมุญฺจ พนฺธนานิ

สงฺฆาฏีขุรมุณฺฑภิกฺขโภชี

มา ขิฑฺฑารติญฺจ มา นิทฺทํ

อนุยุญฺชิตฺถ ฌิยาย ๓ กาติยาน ฯ

ฌายาหิ ชินาหิ กาติยาน

โยคกฺเขมปเถ สุโกวิโทสิ

ปปฺปุยฺย อนุตฺตรํ วิสุทฺธึ

ปรินิพฺพาหิสิ วารินาว โชติ ฯ

ปชฺโชตกโร ปริตฺตรํโส

วาเตน วินมฺยเต ลตาว

เอวมฺปิ ตุวํ อนาทิยมาโน ๑

มารํ อินฺทสโคตฺต นิทฺธุนาหิ ฯ

โส เวทยิตาสุ วีตราโค

กาลํ กงฺข อิเธว สีติภูโตติ ฯ

กาติยาโน เถโร ฯ

๑ สี. ยุ. สยถาปิ ฯ ๒ ม. ยุ. ว ฯ ๓ ม. ฌาย ฯ

จงลุกขึ้นนั่งเถิดกาติยานะ อย่ามัวนอนหลับอยู่เลย จงตื่นขึ้นเถิด อย่าให้มัจจุราชผู้เป็นพวกพ้องของคนประมาทชนะ ท่านผู้เกียจคร้านด้วยอุบายอันโกงเลย กำลังคลื่นแห่งมหาสมุทร ย่อมครอบงำบุรุษผู้ไม่อาจข้ามมหาสมุทรนั้นได้ แม้ฉันใด ชาติและชราย่อมครอบงำท่านผู้ถูกความเกียจคร้านครอบงำแล้ว ฉันนั้น ขอท่านจงทำเกาะ คือ อรหัตผลแก่ตนเถิด เพราะที่พึ่งอย่างอื่นในโลกนี้และโลกหน้า ย่อมไม่มีแก่ท่านก็พระศาสดาได้ทรงบอกทางนี้ อันล่วงพ้นจากเครื่องข้องและจากภัยคือ ชาติและชราแก่ท่านแล้ว ท่านอย่าเป็นผู้ประมาทตลอดยามต้นและยามหลัง จงพยายามทำความเพียรให้มั่นเถิด ท่านจงปลดเปลื้องเครื่องผูกทั้งหลายอันเป็นของเดิมเสีย

จงใช้สอยผ้าสังฆาฏิและโกนศีรษะด้วยมีดโกน ฉันอาหารที่ขอเขามาได้ จงอย่าเห็นแก่การเล่นสนุกสนานอย่าเห็นแก่นอน จงหมั่นเพ่งดูธรรมเถิด กาติยานะ จงเจริญฌาน จงชนะกิเลสเถิดกาติยานะ ท่านจงเฉลียวฉลาดในทางอันปลอดโปร่งจากโยคะจงบรรลุถึงความบริสุทธิ์อันยอดเยี่ยม จงดับเพลิงกิเลส ดังบุคคลดับไฟด้วยน้ำ ฉะนั้น ประทีปที่ส่องแสง ถ้ามีแสงน้อย ย่อมดับไปด้วยลมดังเถาวัลย์เหี่ยวแห้ง ฉันใด ท่านก็จงเป็นผู้ไม่ถือมั่น กำจัดมารผู้มีโคตรเสมอด้วยพระอินทร์ฉันนั้นเถิด ก็เมื่อท่านกำจัดมารได้อย่างนี้แล้วเป็นผู้ปราศจากความกำหนัดพอใจในเวทนาทั้งหลาย เป็นผู้มีความเย็น

รอคอยเวลานิพพานของตน ในอัตภาพนี้ทีเดียว.