๗. โสณโปฏิริยปุตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

๗ น ตาว สุปิตุํ โหติ รตฺติ นกฺขตฺตมาลินี

ปฏิชคฺคิตุเมเวสา รตฺติ โหติ วิชานตา ฯ

หตฺถิกฺขนฺธาวปติตํ กุญฺชโร เจ อนุกฺกเม

สงฺคาเม เม มตํ เสยฺโย ยญฺเจ ชีเว ปราชิโตติ ฯ

โสโณ โปฏิริยปุตฺโต ๑ เถโร ฯ

๑ ม. นิตโก ฯ

ราตรีอันประกอบด้วยฤกษ์มาลินีเช่นนี้ ย่อมไม่เป็นราตรีเพื่อจะหลับโดยแท้ ราตรีเช่นนี้ ย่อมเป็นราตรีอันผู้รู้แจ้ง ปรารถนาแล้วเพื่อประกอบ

ความเพียร.

ครั้นพระโสณะได้ฟังดังนั้นก็สลดใจ ยังหิริและโอตตัปปะให้เข้าไปตั้งไว้แล้ว อธิษฐานอัพโภคาสิกังคธุดงค์ กระทำกรรมในวิปัสสนา ได้กล่าวคาถาที่ ๒ นี้ว่า

ถ้าช้างพึงเหยียบเราผู้ตกลงจากคอช้าง เราตายเสียในสงครามประเสริฐ

กว่า แพ้แล้ว เป็นอยู่จะประเสริฐอะไร.