๑๐. ยสทัตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๐ อุปารมฺภจิตฺโต ทุมฺเมโธ สุณาติ ชินสาสนํ

อารกา โหติ สทฺธมฺมา นภโส ปฐวี ยถา ฯ

อุปารมฺภจิตฺโต ทุมฺเมโธ สุณาติ ชินสาสนํ

ปริหายติ สทฺธมฺมา กาฬปกฺเขว จนฺทิมา ฯ

อุปารมฺภจิตฺโต ทุมฺเมโธ สุณาติ ชินสาสนํ

ปริสุสฺสติ สทฺธมฺเม มจฺโฉ อปฺโปทเก ยถา ฯ

อุปารมฺภจิตฺโต ทุมฺเมโธ สุณาติ ชินสาสนํ

น วิรูหติ สทฺธมฺเม เขตฺเต พีชํว ปูติกํ ฯ

โย จ คุตฺเตน ๑ จิตฺเตน สุณาติ ชินสาสนํ

เขเปตฺวา อาสเว สพฺเพ สจฺฉิกตฺวา อกุปฺปตํ

ปปฺปุยฺย ปรมํ สนฺตึ ปรินิพฺพาติ อนาสโวติ ฯ

ยสทตฺโต เถโร ฯ

คนมีปัญญาทราม คิดจะยกโทษ ฟังคำสอนของท่านผู้ชนะมาร ย่อมเป็นผู้ไกลจากสัทธรรม เหมือนฟ้ากับดินฉะนั้น คนมีปัญญาทราม คิดจะยกโทษ ฟังคำสอนของท่านผู้ชนะมาร ย่อมเสื่อมจากสัทธรรมเหมือนพระจันทร์ข้างแรม ฉะนั้น คนมีปัญญาทราม คิดจะยกโทษ ฟังคำสอนของท่านผู้ชนะมาร ย่อมเหี่ยวแห้งในสัทธรรม เหมือนปลาในน้ำน้อย ฉะนั้น คนมีปัญญาทราม คิดจะยกโทษ ฟังคำสอนของท่านผู้ชนะมาร ย่อมไม่งอกงามในสัทธรรม เหมือนพืชเน่าในไร่นา ฉะนั้นส่วนผู้ใดมีจิตอันคุ้มครองแล้ว ฟังคำสอนของท่านผู้ชนะมาร ผู้นั้นทำอาสวะทั้งปวงให้สิ้นไป ทำให้แจ้งซึ่งธรรมอันไม่กำเริบ พึงได้บรรลุความสงบอย่างยอดเยี่ยม เป็นผู้ไม่มีอาสวะ ย่อมปรินิพพาน.