๑๖. วิมลเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๖ ปาปมิตฺเต วิวชฺเชตฺวา ภเชยฺยุตฺตมปุคฺคเล ๑

โอวาเท จสฺส ติฏฺเฐยฺย ปตฺเถนฺโต อจลํ สุขํ ฯ

ปริตฺตํ ทารุมารุยฺห ยถา สีเท มหณฺณเว

เอวํ กุสีตมาคมฺม สาธุชีวีปิ สีทติ ฯ

ตสฺมา ตํ ปริวชฺเชยฺย กุสีตํ หีนวีริยํ ฯ

ปวิวิตฺเตหิ อริเยหิ ปหิตตฺเตหิ ฌายิหิ

นิจฺจํ อารทฺธวิริเยหิ ปณฺฑิเตหิ สหาวเสติ ฯ

วิมโล เถโร ฯ

อุทฺทานํ

องฺคณิโก ภารทฺวาโช ปจฺจโย พากุโล อิสิ

ธนิโย มาตงฺคปุตฺโต จ โสภิโต วารโณ อิสิ

ปสฺสิโก จ ยโสโช จ สาฏิมตฺติยุปาลิ จ

อุตฺตรปาโล อภิภูโต โคตโม หาริโตปิ จ

เถโร ติกนิปาตมฺหิ นิพฺพาเน วิมโล กโต

อฏฺฐตาฬีส คาถาโย เถรา โสฬส กิตฺติตาติ ฯ

ติกนิปาโต นิฏฺฐิโต ฯ

๑ โป. ม. ภเชยฺยุตฺตมปุคฺคลํ ฯ

บุคคลปรารถนาความสุขอันแน่นอน พึงเว้นบาปมิตรแล้ว พึงคบหากัลยาณมิตร และพึงตั้งอยู่ในโอวาทของกัลยาณมิตรนั้น เต่าตาบอดเกาะขอนไม้เล็กๆ จมอยู่ในห้วงน้ำใหญ่ ฉันใด กุลบุตรอาศัยคนเกียจคร้านเป็นอยู่ ย่อมจมลงในสังสารวัฏ ฉันนั้น เพราะฉะนั้น บุคคลพึงเว้นคนเกียจคร้าน มีความเพียรเลวทราม ควรอยู่ร่วมกับบัณฑิตทั้งหลายผู้สงัดเป็นอริยะ มีใจเด็ดเดี่ยว เพ่งฌาน ปรารภความเพียรเป็นนิตย์.

ในติกนิบาตนี้ รวมพระเถระได้ ๑๖ องค์ คือ

๑. พระอังคณิกภารทวาชเถระ ๒. พระปัจจยเถระ

๓. พระพากุลเถระ ๔. พระธนิยเถระ

๕. พระมาตังคปุตตเถระ ๖. พระขุชชโสภิตเถระ

๗. พระวารณเถระ ๘. พระปัสสิกเถระ

๙. พระยโสชเถระ ๑๐. พระสาฏิมัตติยเถระ

๑๑. พระอุบาลีเถระ ๑๒. พระอุตตรปาลเถระ

๑๓. พระอภิภูตเถระ ๑๔. พระโคตมเถระ

๑๕. พระหาริตเถระ ๑๖. พระวิมลเถระ

เป็นคาถาที่ท่านรจนาไว้รวม ๔๘ คาถา ฉะนี้แล.

จบ ติกนิบาต.