๑๑. สัปปเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๑ ยทา พลากา สุจิปณฺฑรจฺฉทา

กาฬสฺส เมฆสฺส ภเยน ตชฺชิตา๓

ปเลหิติ อาลยมาลเยสินี

ตทา นที อชกรณี รเมติ มํ ฯ

ยทา พลากา สุวิสุทฺธปณฺฑรา

กาฬสฺส เมฆสฺส ภเยน ตชฺชิตา

ปริเยสติ เลณมเลณทสฺสินี

ตทา นที อชกรณี รเมติ มํ ฯ

กนฺนุ ตตฺถ น รเมนฺติ ชมฺพุโย อุภโต ตหึ

โสเภนฺติ อาปคากูลํ มหาเลณสฺส ๓ ปจฺฉโต ฯ

ตามตมทสงฺฆสุปฺปหีนา

เภกา มนฺทวตี ปนาทยนฺติ ฯ

นาชฺช คิรินทีหิ วิปฺปวาสสมโย

เขมา อชกรณี สิวา สุรมฺมาติ ฯ

สปฺปโก เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. สุคฺคตึ ฯ ๒ ม. ...สิยนฺติ ฯ ๓ ม. มม เลณสฺส ฯ

เมื่อใด นกยางทั้งหลายมีขนอันขาวสะอาด ถูกความกลัวต่อเมฆคุกคามแล้ว ปรารถนาจะหลบซ่อนอยู่ในรัง บินเข้าไปสู่รัง เมื่อนั้น แม่น้ำอชกรณีย่อมยังเราให้ยินดี เมื่อใดนกยางมีขนขาวสะอาดดี ถูกความกลัวต่อเมฆดำคุกคามแล้ว ไม่เห็นที่หลบลี้ จึงแสวงหาที่หลบลี้เมื่อนั้น แม่น้ำอชกรณีย่อมยังเราให้ยินดี ต้นหว้าทั้งหลายทั้งสองข้างแห่งแม่น้ำอชกรณี ทำฝั่งแม่น้ำข้างหลังแห่งถ้ำใหญ่ของเราให้งาม จะไม่ยังสัตว์อะไรให้ยินดีในที่นั้นได้เล่า กบทั้งหลายมีปัญญาน้อย พ้นดีแล้วจากหมู่แห่งงูมีพิษและงูไม่มีพิษ พากันร้องด้วยเสียงอันไพเราะ วันนี้เป็นสมัยที่อยู่ปราศจากภูเขาและแม่น้ำก็หามิได้ แม่น้ำอชกรณีนี้เป็นแม่น้ำ

ปลอดภัย เป็นแม่น้ำเกษมสำราญรื่นรมย์ดี.