๒. ปิณโฑลภารทวาชเถรคาถา เล่ม ๒๖

๒ นยิทํ อนเยน ชีวิตํ นาหาโร หทยสฺส สนฺติโก

อาหารฏฺฐิติโก สมุสฺสโย อิติ ทิสฺวาน จรามิ เอสนํ ฯ

ปงฺโกติ หิ นํ อเวทยุํ ๑ ยายํ วนฺทนปูชนา กุเลสุ

สุขุมํ สลฺลํ ทุรุพฺพหํ สกฺกาโร กาปุริเสน ทุชฺชโหติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปิณฺโฑลภารทฺวาโช เถโร คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ได้ยินว่า ท่านพระปิณโฑลภารทวาชเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่าชีวิตของเรานี้ ย่อมไม่เป็นไปโดยไม่สมควร อาหารไม่ได้ทำจิตให้สงบเราเห็นว่า ร่างกายจะดำรงอยู่ได้เพราะอาหาร จึงได้เที่ยวแสวงหาอาหารโดยทางที่ชอบ นักปราชญ์มีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ได้กล่าวการไหว้การบูชาในตระกูลทั้งหลายว่า เป็นเปือกตม เป็นลูกศรอันละเอียด

ถอนขึ้นได้ยาก สักการะอันบุรุษชั่วละได้ยาก.