๕. สรภังเถรคาถา เล่ม ๒๖

๕ สเร หตฺเถหิ ภญฺชิตฺวา กตฺวาน กุฏิมจฺฉิสํ

เตน เม สรภงฺโคติ นามํ สมฺมติยา ๑ อหุ ฯ

น มยฺหํ กปฺปเต อชฺช สเร หตฺเถหิ ภญฺชิตุํ

สิกฺขาปทา โน ปญฺญตฺตา โคตเมน ยสสฺสินา ฯ

สกลํ สมตฺตํ โรคํ สรภงฺโค นาทฺทสํ ปุพฺเพ

โสยํ โรโค ทิฏฺโฐ วจนกเรนาติเทวสฺส ฯ

เยเนว มคฺเคน คโต วิปสฺสี

เยเนว มคฺเคน สิขี จ เวสฺสภู

กกุสนฺธโกนาคมโน จ กสฺสโป

เตนญฺชเสน อคมาสิ โคตโม ฯ

วีตตณฺหา อนาทานา สตฺต พุทฺธา ขโยคธา

เยหยํ เทสิโต ธมฺโม ธมฺมภูเตหิ ตาทิหิ

จตฺตาริ อริยสจฺจานิ อนุกมฺปาย ปาณินํ

ทุกฺขํ สมุทโย มคฺโค นิโรโธ ทุกฺขสงฺขโย ฯ

ยสฺมึ นิวตฺตเต ๒ ทุกฺขํ สํสารสฺมึ อนนฺตกํ

เภทา อิมสฺส กายสฺส ชิวิตสฺส จ สงฺขยา

อญฺโญ ปุนพฺภโว นตฺถิ สุวิมุตฺโตมฺหิ สพฺพธีติ ฯ

สรภงฺโค เถโร ฯ

อุทฺทานํ

สุนฺทรสมุทฺโท เถโร เถโร ลกุณฺฏภทฺทิโย

ภทฺโท เถโร จ โสปาโก สรภงฺโค มหาอิสิ

สตฺตเก ปญฺจกา เถรา คาถาโย ปญฺจตึสตีติ ฯ

สตฺตกนิปาโต นิฏฺฐิโต ฯ

๑ ม. ยุ. สมฺมุติยา ฯ ๒ ยุ. นิพฺพตฺตเต ฯ

เราหักแขมด้วยมือทั้งสองทำกระท่อมอยู่ เพราะฉะนั้น เราจึงมีชื่อโดยสมมติว่า สรภังคะ วันนี้เราไม่ควรหักแขม ด้วยมือทั้งสองอีก เพราะพระสมณโคดมผู้เรืองยศ ทรงบัญญัติสิกขาบทแก่เราทั้งหลาย เมื่อก่อน เราผู้ชื่อว่าสรภังคะไม่เคยได้เห็นโรคคืออุปาทานขันธ์ ๕ ครบบริบูรณ์ทั้งสิ้น โรคนั้น อันเราผู้ทำตามพระดำรัสของพระพุทธเจ้า ซึ่งเป็นเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ได้เห็นแล้ว พระ

สัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่า พระวิปัสสี พระสิขี พระ

เวสสภู พระกกุสันโธ พระโกนาคม พระกัสสป ได้

เสด็จไปแล้วโดยทางใดแล พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าโคดมก็ได้เสด็จไปแล้ว โดยทางนั้น พระพุทธเจ้า ๗ พระองค์นี้ทรงปราศจากตัณหา ไม่ทรงถือมั่น ทรงหยั่งถึงความสิ้นกิเลสเสด็จอุบัติแท้ โดยธรรมกาย ผู้คงที่ ทรงเอ็นดูอนุเคราะห์สัตว์ทั้งหลาย ได้ทรงแสดงธรรม คือ อริยสัจ ๔ อันได้แก่ทุกข์

เหตุเกิดทุกข์ ความดับทุกข์ ทางเป็นที่สิ้นทุกข์ เป็นทาง

ไม่เป็นไปแห่งทุกข์ อันไม่มีที่สุดในสงสาร เพราะกายนี้แตก และเพราะความสิ้นชีวิตนี้ การเกิดในภพใหม่อย่างอื่นมิได้มี เราเป็น

ผู้หลุดพ้นแล้วจากสรรพกิเลสและภพทั้งปวง.

___________________________________

พระเถระ ๕ องค์ ได้กล่าวคาถาองค์ละ ๗ คาถา รวมเป็น ๓๕ คาถาคือ

๑. พระสุนทรสมุททเถระ ๒. พระลกุณฏภัททิยเถระ

๓. พระภัททเถระ ๔. พระโสปากเถระ

๕. พระสรภังคเถระ.

จบ สัตตกนิบาต.