๘. ปัสสิกเถรคาถา เล่ม ๒๖

๘ เอโกปิ สทฺโธ เมธาวี อสฺสทฺธานํ จ ๑ ญาตินํ

ธมฺมฏฺโฐ สีลสมฺปนฺโน โหติ อตฺถาย พนฺธุนํ ฯ

นิคฺคยฺห อนุกมฺปาย โจทิตา ญาตโย มยา

ญาติพนฺธวเปเมน การํ กตฺวาน ภิกฺขุสุ ฯ

เต อพฺภตีตา กาลกตา ปตฺตา เต ติทิวํ สุขํ

ภาตโร มยฺหํ มาตา จ โมทนฺติ กามกามิโนติ ฯ

ปสฺสิโก เถโร ฯ

ก็บรรดาหมู่ญาติผู้ไม่มีศรัทธา ถ้ามีคนมีศรัทธาแม้สักคนหนึ่งเป็นนักปราชญ์ ตั้งอยู่ในธรรม สมบูรณ์ด้วยศีล ย่อมเป็นประโยชน์แก่พวกพ้อง ญาติทั้งหลายอันข้าพระองค์ข่มขี่อนุเคราะห์ ตักเตือน ให้ทำสักการบูชาในภิกษุทั้งหลาย ด้วยความรักในญาติและเผ่าพันธุ์ ญาติเหล่านั้นทำกาละล่วงไปแล้ว ได้รับความสุขในไตรทิพย์ พี่ชาย น้องชาย และมารดาของข้าพระองค์เป็นผู้พรั่งพร้อมด้วยกามคุณบันเทิงอยู่.