๖. สัปปทาสเถรคาถา เล่ม ๒๖

๖ ปณฺณวีสติวสฺสานิ ยโต ปพฺพชิโต อหํ

อจฺฉราสงฺฆาตมตฺตมฺปิ เจโตสนฺติมนชฺฌคํ ฯ

อลทฺธา จิตฺตสฺเสกคฺคํ กามราเคน อทฺทิโต ๔-

พาหา ปคฺคยฺห กนฺทนฺโต วิหารานุปนิกฺขมึ ๕ ฯ

สตฺถํ วา อาหริสฺสามิ โก อตฺโถ ชีวิเตน เม

กถํ หิ สิกฺขํ ปจฺจกฺขํ กาลํ กุพฺเพถ มาทิโส ฯ

ตทาหํ ขุรมาทาย มญฺจกมฺหิ อุปาวิสึ

ปรินีโต ขุโร อาสิ ธมนึ เฉตฺตุมตฺตโน ฯ

ตโต เม มนสีกาโร โยนิโส อุทปชฺชถ

อาทีนโว ปาตุรหุ นิพฺพิทา สมติฏฺฐถ ฯ

ตโต จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ปสฺส ธมฺมสุธมฺมตํ

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

สปฺปทาโส เถโร ฯ

๑ ม. ขโณ โว ฯ ๒ สุตฺตนิปาเต ปมาทาติ ปาโฐ ทิสฺสติ ฯ ๓ ยุ. อพฺพเห ฯ

อพฺพูเฬฺหติปิ ปาโฐ ฯ ๔ ม. อฏฺฏิโต ฯ ๕ ม. วิหารา อุปนิกฺขมึ ฯ

นับตั้งแต่เราบวชมาแล้วได้ ๒๕ ปี ยังไม่เคยได้รับความสงบใจ แม้ชั่วเวลาลัดนิ้วมือเลย เราไม่ได้เอกัคคตาจิต ถูกกามราคะครอบงำแล้วประคองแขนทั้งสองร้องไห้คร่ำครวญเข้าไปสู่ที่อยู่ด้วยคิดว่า จักนำศาตรามา ชีวิตของเราจะมีประโยชน์อะไรเล่า ก็คนอย่างเราจะลาสิกขาเสียอย่างไรได้ ควรตายเสียเถิดคราวนี้ เราได้ฉวยเอามีดโกนขึ้นไปนอนบนเตียง มีดโกนเล่มนั้นเราสบัดดีแล้ว สามารถจะตัดเส้นเอ็นให้ขาดได้ขณะนั้น โยนิโสมนสิการก็บังเกิดขึ้นแก่เรา โทษปรากฏแก่เรา ความเบื่อหน่ายในสังขารก็เกิดขึ้นแก่เรา เพราะความเบื่อหน่ายในสังขารนั้นจิตของเราหลุดพ้นแล้ว ขอท่านจงดูความที่ธรรมเป็นธรรมดีเถิด วิชชา ๓เราได้บรรลุแล้ว คำสอนของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว.