๑๑. โสณกุฏิกัณณเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๑ อุปสมฺปทา จ เม ลทฺธา วิมุตฺโต จมฺหิ อนาสโว

โส จ เม ภควา ทิฏฺโฐ วิหาเร จ สหาวสึ ฯ

พหุเทว รตฺตึ ภควา อพฺโภกาเสตินามยิ

วิหารกุสโล สตฺถา วิหารํ ปาวิสี ตทา ฯ

สนฺถริตฺวาน สงฺฆาฏึ เสยฺยํ กปฺเปสิ โคตโม

สีโห เสลคุหายํว ปหีนภยเภรโว ฯ

ตโต กลฺยาณวากฺกรโณ สมฺมาสมฺพุทฺธสาวโก

โสโณ อภาสิ สทฺธมฺมํ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สมฺมุขา ฯ

ปญฺจกฺขนฺเธ ปริญฺญาย ภาสยิตฺวาน ๑ อญฺชสํ

ปปฺปุยฺย ปรมํ สนฺตึ ปรินิพฺพายิสฺสตฺยนาสโวติ ๒ ฯ

โส โณ กุฏิกณฺโณ เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. ตุฏฺเฐน ฯ

เราได้อุปสมบทแล้ว เป็นผู้หลุดพ้นจากกิเลส ไม่มีอาสวะ ได้เห็นพระผู้มีพระภาค และได้อยู่ร่วมกับพระองค์ในวิหารเดียวกัน พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ในที่แจ้งตลอดราตรีเป็นอันมากทีเดียว พระศาสดาผู้ฉลาดในธรรมเป็นเครื่องอยู่ ได้เสด็จเข้าไปสู่พระวิหาร เมื่อนั้นพระโคดมทรงลาดผ้าสังฆาฏิแล้ว สำเร็จสีหไสยา ทรงละความขลาดกลัวเสียแล้ว เหมือนราชสีห์อยู่ในถ้ำภูเขา ลำดับนั้น ท่านโสณะผู้เป็นสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้กล่าววาจาไพเราะ ได้ภาษิตสัทธรรมในที่เฉพาะพระพักตร์ของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ ท่านโสณะกำหนดรู้เบญจขันธ์แล้ว อบรมอัฏฐังคิกมรรคอันประเสริฐ พึงได้บรรลุความสงบ

อย่างยิ่ง จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะ ปรินิพพาน.