๗. สัมภูตเถรคาถา

|๓๒๙.๒๙๑| ๗ โย ทนฺธกาเล ตรติ ตรณีเย จ ทนฺธเย อโยนิโสสํวิธาเนน พาโล ทุกฺขํ นิคจฺฉติ ฯ |๓๒๙.๒๙๒| ตสฺสตฺถา ปริหายนฺติ กาฬปกฺเขว จนฺทิมา อายสกฺยญฺจ ปปฺโปติ มิตฺเตหิ จ วิรุชฺฌติ ฯ |๓๒๙.๒๙๓| โย ทนฺธกาเล ทนฺเธติ ตรณีเย จ ตารเย โยนิโสสํวิธาเนน สุขํ ปปฺโปติ ปณฺฑิโต ฯ |๓๒๙.๒๙๔| ตสฺสตฺถา ปริปูเรนฺติ สุกฺกปกฺเขว จนฺทิมา ยโส กิตฺติญฺจ ปปฺโปติ มิตฺเตหิ น วิรุชฺฌตีติ ฯ สมฺภูโต เถโร ฯ

ผู้ใดรีบด่วนในเวลาที่ควรช้า และช้าในเวลาที่ควรรีบด่วน ผู้นั้นเป็น พาล ย่อมประสบทุกข์ เพราะไม่จัดแจงโดยอุบายอันชอบ ประโยชน์ ของผู้นั้นย่อมเสื่อมไป เหมือนพระจันทร์ข้างแรม เขาย่อมถึงความ เสื่อมยศ และแตกจากมิตรทั้งหลาย ผู้ใดช้าในเวลาที่ควรช้า รีบด่วน ในเวลาที่ควรรีบด่วน ผู้นั้นเป็นบัณฑิตถึงความสุข เพราะได้จัดแจง โดยอุบายอันชอบ ประโยชน์ของผู้นั้นย่อมบริบูรณ์ เหมือนพระจันทร์ ข้างขึ้น เขาย่อมได้ยศได้เกียรติคุณ และไม่แตกจากมิตรทั้งหลาย.