๗. วารณเถรคาถา เล่ม ๒๖

๗ โยธ โกจิ มนุสฺเสสุ ปรปาณานิ หึสติ

อสฺมา โลกา ปรมฺหา จ อุภยา ธํสเต นโร ฯ

โย จ เมตฺเตน จิตฺเตน สพฺพปาณานุกมฺปติ

พหุํ หิ โส ปสวติ ปุญฺญํ ตาทิสโก นโร ฯ

สุภาสิตสฺส สิกฺเขถ สมณุปาสนสฺส จ

เอกาสนสฺส จ รโห จิตฺตวูปสมสฺส จาติ ฯ

วารโณ เถโร ฯ

ในหมู่มนุษย์ นรชนใดเบียดเบียนสัตว์อื่น นรชนนั้นย่อมเสื่อมจากความสุขในโลกทั้งสอง คือ โลกนี้และโลกหน้า นรชนใดมีจิตประกอบด้วยเมตตา อนุเคราะห์แก่สัตว์ทั้งปวง นรชนผู้เช่นนั้น ย่อมได้ประสบบุญเป็นอันมาก ควรศึกษาถ้อยคำสุภาษิต การเข้าไปนั่งใกล้สมณะการอยู่แต่ผู้เดียวในที่อันสงัด และธรรมเครื่องสงบระงับจิต.