๓. ภัททเถรคาถา เล่ม ๒๖

๓ เอกปุตฺโต อหํ อาสึ ปิโย มาตุ ปิโย ปิตุ

พหูหิ วตจริยาหิ ลทฺโธ อายาจนาหิ จ ฯ

เต จ มํ อนุกมฺปาย อตฺถกามา หิเตสิโน

อุโภ ปิตา จ มาตา จ พุทฺธสฺส อุปนามยุํ ฯ

กิจฺฉา ลทฺโธ อยํ ปุตฺโต สุขุมาโล สุเขธิโต

อิมํ ททาม เต นาถ ชินสฺส ปริจารกํ ฯ

สตฺถา จ มํ ปฏิคฺคยฺห อานนฺทํ เอตทพฺรวิ

ปพฺพาเชหิ อิมํ ขิปฺปํ เหสฺสตฺยาชานิโย อยํ ฯ

ปพฺพาเชตฺวาน มํ สตฺถา วิหารํ ปาวิสี ชิโน

อโนคฺคตสฺมึ สุริยสฺมึ ตโต จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ฯ

ตโต สตฺถา นิรงฺกตฺวา ปฏิสลฺลานวุฏฺฐิโต

เอหิ ภทฺทาติ มํ อาห สา เม อาสูปสมฺปทา ฯ

ชาติยา สตฺตวสฺเสน ลทฺธา เม อุปสมฺปทา

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา อโห ธมฺมสุธมฺมตาติ ฯ

ภทฺโท เถโร ฯ

๑ ม. พุทฺโธ เจ ฯ ๒ โป. ยุ. วรํ ฯ ๓ ม. กายคตํ สตึ ฯ

๔ ม. ลกุณฺทกภทฺทิโย เถโร ฯ

เราเป็นบุตรคนเดียว จึงเป็นที่รักของมารดาบิดา เพราะเหตุว่ามารดาบิดาได้เรามาด้วยการประพฤติวัตร และการเซ่นสรวงเป็นอันมาก ก็มารดาและบิดาทั้งสองนั้น มุ่งหวังความเจริญ แสวงหาประโยชน์เพื่ออนุเคราะห์เรา จึงนำเรามาถวายแด่พระพุทธเจ้าแล้วทูลว่า บุตรของข้าพระองค์นี้เป็นสุขุมาลชาติ เจริญด้วยความสุข เป็นบุตรที่ข้าพระองค์ได้มาโดยยาก ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นนาถะของโลก ข้าพระองค์ทั้งสองขอถวายบุตรสุดที่รักนี้ ให้เป็นคนรับใช้สอยของพระองค์ผู้ทรงชนะกิเลสมาร ก็พระศาสดาทรงรับเราแล้ว รับสั่งกะท่านพระอานนท์ว่า จงรีบให้เด็กคนนี้บรรพชาเถิด เพราะเด็กคนนี้จักเป็นผู้รอบรู้รวดเร็ว พระศาสดาผู้ทรงชนะมาร รับสั่งให้พระอานนท์บรรพชาให้เราแล้วเสด็จเข้าสู่พระคันธกุฎีเมื่อพระอาทิตย์ยังไม่อัศดงคต จิตของเราก็พ้นจากอาสวะกิเลสทั้งปวงภายหลัง พระศาสดาทรงออกจากสมาบัติแล้ว เสด็จออกจากที่เร้น รับสั่งกะเราว่า จงเป็นภิกษุมาเถิดภัททะ การรับสั่งเช่นนั้น เป็นการอุปสมบทของเรา เราเกิดมาได้ ๗ ปี ก็ได้อุปสมบท ได้บรรลุวิชชา ๓ น่าอัศจรรย์ ความที่ธรรมเป็น

ความดี