๔. โสปากเถรคาถา เล่ม ๒๖

๔ ทิสฺวา ปาสาทฉายายํ จงฺกมนฺตํ นรุตฺตมํ

ตตฺถ นํ อุปสงฺกมฺม วนฺทิสฺสํ ปุริสุตฺตมํ ฯ

เอกํสํ จีวรํ กตฺวา สงฺฆริตฺวาน ๑ ปาณิโย

อนุจงฺกมิสฺสํ วิรชํ สพฺพสตฺตานมุตฺตมํ ฯ

ตโต ปเญฺห อาปุจฺฉิ มํ ปญฺหานํ โกวิโท วิทู

อจฺฉมฺภี จ อภีโต จ พฺยากาสึ สตฺถุโน อหํ ฯ

วิสฺสชฺชิเตสุ ปเญฺหสุ อนุโมทิ ตถาคโต

ภิกฺขุสงฺฆํ วิโลเกตฺวา อิมมตฺถํ อภาสถ ฯ

ลาภา องฺคมคธานํ เยสายํ ปริภุญฺชติ

จีวรํ ปิณฺฑปาตญฺจ ปจฺจยํ สยนาสนํ ฯ

ปจฺจุฏฺฐานญฺจ สามจึ เตสํ ลาภาติ จาพฺรวิ ฯ

อชฺชตคฺเค ๒ มํ โสปาก ทสฺสนาโยปสงฺกม

เอสา เจว เต โสปาก ภวตุ อุปสมฺปทา ฯ

ชาติยา สตฺตวสฺโสหํ ลทฺธาน อุปสมฺปทํ

ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ อโห ธมฺมสุธมฺมตาติ ฯ

โสปาโก เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. สํหริตฺวาน ฯ ๒ ยุ. อชฺชทคฺเค ฯ

เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้สูงสุดกว่านรชน เป็นบุรุษอุดมเสด็จจงกรมอยู่ที่ร่มเงาหลังพระคันธกุฎี จึงเข้าไปเฝ้าถวายบังคม ณ ที่นั้น เราห่มจีวรเฉวียงบ่าข้างหนึ่ง ประนมมือเดินตามพระองค์ผู้ปราศจากกิเลสธุลีผู้สูงสุดกว่าสัตว์ทั้งปวง ลำดับนั้น พระองค์ได้ตรัสถามปัญหาเรา เราเป็นผู้ฉลาด รอบรู้ปัญญาทั้งหลาย เป็นผู้ไม่มีความหวาดหวั่นและไม่กลัวได้พยากรณ์แด่พระศาสดา เมื่อเราวิสัชนาปัญหาแล้ว พระตถาคตทรงอนุโมทนา ทรงทอดพระเนตรหมู่ภิกษุแล้ว ได้ตรัสเนื้อความนี้ว่าโสปากภิกษุนี้บริโภคจีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัยของชาวอังคะและชาวมคธเหล่าใด ก็เป็นลาภของชาวอังคะและชาวมคธเหล่านั้น อนึ่ง ได้ตรัสว่า เป็นลาภของชาวอังคะและชาวมคธที่ได้ต้อนรับและทำสามีจิกรรม แก่โสปากภิกษุ ดูกรโสปากะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้เธอเข้ามาหาเราได้ ดูกรโสปากะ การวิสัชนาปัญหานี้จงเป็นการอุปสมบทของเธอ เรามีอายุได้ ๗ ปี แต่เกิดมา ก็ได้อุปสมบทเป็นภิกษุ ทรงร่างกายอันมีในที่สุด น่าอัศจรรย์จริง ความที่ธรรม

เป็นกรรมดี.