๑. สีลวเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑ สีลเมวิธ สิกฺเขถ อสฺมึ โลเก สุสิกฺขิตํ

สีลํ หิ สพฺพสมฺปตฺตึ อุปนาเมติ เสวิตํ ฯ

สีลํ รกฺเขยฺย เมธาวี ปตฺถยาโน ตโย สุเข

ปสํสํ วิตฺติลาภญฺจ เปจฺจ สคฺเค ๑ ปโมทนํ ฯ

สีลวา หิ พหู มิตฺเต สญฺญเมนาธิคจฺฉติ

ทุสฺสีโล ปน มิตฺเตหิ ธํสเต ปาปมาจรํ ฯ

อวณฺณญฺจ อกิตฺติญฺจ ทุสฺสีโล ลภเต นโร

วณฺณํ กิตฺตึ ปสํสญฺจ สทา ลภติ สีลวา ฯ

อาทิ สีลํ ปติฏฺฐา จ กลฺยาณานญฺจ มาตุกํ

ปมุขํ สพฺพธมฺมานํ ตสฺมา สีลํ วิโสธเย ฯ

เวลา จ สํวรํ สีลํ จิตฺตสฺส อภิหาสนํ ๑

ติตฺถญฺจ สพฺพพุทฺธานํ ตสฺมา สีลํ วิโสธเย ฯ

สีลํ พลํ อปฺปฏิมํ สีลํ อาวุธมุตฺตมํ

สีลํ อาภรณํ ๒ เสฏฺฐํ สีลํ กวจมพฺภุตํ ฯ

สีลํ เสตุ มเหสกฺโข สีลํ คนฺโธ อนุตฺตโร

สีลํ วิเลปนํ เสฏฺฐํ เยน วาติ ทิโส ทิสํ ฯ

สีลํ สมฺพลเมวคฺคํ ๓ สีลํ ปาเถยฺยมุตฺตมํ

สีลํ เสฏฺโฐ อติวาโห เยน วาติ ทิโส ทิสํ ฯ

อิเธว นินฺทํ ลภติ เปจฺจาปาเย จ ทุมฺมโน

สพฺพตฺถ ทุมฺมโน พาโล สีเลสุ อสมาหิโต ฯ

อิเธว กิตฺตึ ลภติ เปจฺจ สคฺเค จ สุมโน

สพฺพตฺถ สุมโน ธีโร สีเลสุ สุสมาหิโต ฯ

สีลเมว อิธ อคฺคํ ปญฺญวา ปน อุตฺตโม

มนุสฺเสสุ จ เทเวสุ สีลปญฺญาณโต ชยนฺติ ฯ

สีลวตฺเถโร ฯ

๑ สี. ยุ. เปจฺจ สคฺเค จ ฯ

ท่านทั้งหลายพึงศึกษาศีลในศาสนานี้ ด้วยว่าศีลอันบุคคลศึกษาดีแล้ว

สั่งสมดีแล้ว ย่อมนำสมบัติทั้งปวงมาให้ในโลกนี้ นักปราชญ์เมื่อปรารถนาความสุข ๓ ประการ คือ ความสรรเสริญ ๑ การได้ความปลื้มใจ ๑ ความบันเทิงในสวรรค์เมื่อละไปแล้ว ๑ พึง

รักษาศีล ด้วยว่าผู้มีศีล มีความสำรวม ย่อมได้มิตรมากส่วนผู้ทุศีลประพฤติแต่กรรมอันลามก ย่อมแตกจากมิตร นรชนผู้ทุศีล ย่อมได้รับการติเตียนและความเสียชื่อเสียง ส่วนผู้มีศีลย่อมได้รับการสรรเสริญและชื่อเสียงทุกเมื่อ ศีลเป็นเบื้องต้น เป็นที่ตั้ง เป็นบ่อเกิดแห่งคุณความดีทั้งหลาย และเป็นประธานแห่งธรรมทั้งปวง เพราะฉะนั้น พึงชำระศีลให้บริสุทธิ์ สังวรศีลเป็นเครื่องกั้นความทุจริต ทำจิตให้ร่าเริง เป็นท่าที่หยั่งลงมหาสมุทร คือ นิพพานของพระพุทธเจ้าทั้งปวง เพราะฉะนั้นพึงชำระศีลให้บริสุทธิ์ ศีลเป็นกำลังหาเปรียบมิได้ เป็นอาวุธอย่างสูงสุด เป็นอาภรณ์อันประเสริฐ เป็นเกราะอันน่าอัศจรรย์ศีลเป็นสะพาน

เป็นมหาอำนาจ เป็นกลิ่นหอมอย่างยอดเยี่ยม เป็นเครื่องลูบไล้อันประเสริฐ บุคคลผู้สมบูรณ์ด้วยศีล ย่อมหอมฟุ้งไปทั่วทุกทิศ ศีลเป็นกำลังอย่างเลิศ เป็นเสบียงเดินทางชั้นเยี่ยม เป็นพาหนะอันประเสริฐยิ่งนัก เป็นเครื่องหอมฟุ้งไปทั่วทิศานุทิศ คนพาลผู้มีจิตไม่ตั้งมั่นในศีล ย่อมได้รับการนินทาในเวลาที่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้เมื่อตายไปแล้ว ย่อมได้รับทุกข์โทมนัสในอบายภูมิ ย่อมได้รับทุกข์โทมนัสในที่ทั่วไป ธีรชนผู้มีจิตตั้งมั่นด้วยดีในศีล ย่อมได้รับการสรรเสริญในเวลาที่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้ ครั้นตายไปแล้ว ก็ได้รับความสุขโสมนัสในสวรรค์ ย่อมรื่นเริงใจในที่ทุกสถานในโลกนี้ ศีลเท่านั้นเป็นยอดและผู้มีปัญญาเป็นผู้สูงสุดในโลกนี้ ความชนะในมนุษยโลกและ

เทวโลก ย่อมมีได้เพราะศีลและปัญญา.