arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต

๒. ปัจจยเถรคาถา เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๐๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๖ ในติกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๒. ปัจจยเถรคาถา

สุภาษิตชี้ผลการทำจริง

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต ปัจจยเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (สยามรัฐ)

๒ ปญฺจาหาหํ ปพฺพชิโต เสกฺโข ๒ อปฺปตฺตมานโส

วิหารํ เม ปวิฏฺฐสฺส เจตโส ปณิธี อหู

นาสิสฺสํ น ปิวิสฺสามิ วิหารโต น นิกฺขเม

น ปิ ปสฺสํ นิปาเตสฺสํ ตณฺหาสลฺเล อนูหเต ฯ

ตสฺส เมวํ วิหรโต ปสฺส วิริยปรกฺกมํ

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

ปจฺจโย เถโร ฯ

ฉบับหลวง

เราบวชแล้วได้ ๕ วัน ยังเป็นเสขบุคคลอยู่ ยังไม่ได้บรรลุอรหัตความตั้งใจได้มีแล้วแก่เราผู้เข้าไปสู่วิหารว่า เมื่อเรายังถอนลูกศร คือตัณหาขึ้นไปไม่ได้ เราจักไม่กิน จักไม่ดื่ม จักไม่ออกไปจากวิหาร จักไม่เอนกายลงนอน เชิญท่านดูความเพียร ความบากบั่นของเราผู้ตั้งจิตอธิษฐาน ความเพียรอย่างมั่นคงอยู่อย่างนี้ วิชชา ๓ เราได้บรรลุแล้ว

เราทำกิจพระพุทธศาสนาสำเร็จแล้ว.

จบ ๒. ปัจจยเถรคาถา