๔. โปสิยเถรคาถา เล่ม ๒๖

๔ อนาสนฺนวรา เอตา นิจฺจเมว วิชานตา

คามา อรญฺญมาคมฺม ตโต เคหํ อุปาวิสึ

ตโต อุฏฺฐาย ปกฺกามึ อนามนฺเตตฺวา โปสิโยติ ฯ

โปสิโย เถโร ฯ

หญิงเหล่านี้ดีแต่เมื่อยังไม่เข้าไปใกล้ เมื่อเข้าไปใกล้ นำความฉิบหายมาให้เป็นนิตย์ทีเดียว เราเดินออกจากป่ามาสู่บ้าน เข้าไปสู่เรือนแห่งญาติแล้ว ไม่ได้อำลาใครๆ ออกจากเรือนนั้นหนีมาแล้ว.