arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๒

๕. สัพพมิตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในวรรคที่ ๒มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๕. สัพพมิตตเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับคน

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๒ สัพพมิตตเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (สยามรัฐ)

๕ ชโน ชนสฺมึ สมฺพนฺโธ ชนเมวสฺสิโต ชโน

ชโน ชเนน เหฐิยติ เหเฐติ จ ชโน ชนํ ฯ

โก หิ ตสฺส ชเนนตฺโถ ชเนน ชนิเตน วา

ชนํ โอหาย คจฺเฉยฺย ๑ เหฐยิตฺวา พหุํ ชนนฺติ ฯ

สพฺพมิตฺโต เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. คจฺฉนฺ-ตํ ฯ

ฉบับหลวง

คนเกี่ยวข้องในคน คนยินดีกะคน คนถูกคนเบียดเบียน และคนเบียดเบียนคน ก็จักต้องการอะไรกับคนหรือกับสิ่งที่คนทำให้เกิดแล้วแก่คน

เล่า ควรละคนที่เบียดเบียนคนเป็นอันมากไปเสีย.

จบ ๕. สัพพมิตตเถรคาถา