๓. เหรัญญิกานิเถรคาถา เล่ม ๒๖

๓ อจฺจยนฺติ อโหรตฺตา ชีวิตํ อุปรุชฺฌติ

อายุ ขียติ มจฺจานํ กุนฺนทีนํว โอทกํ ฯ

อถ ปาปานิ กมฺมานิ กรํ พาโล น พุชฺฌติ

ปจฺฉาสฺส กฏุกํ โหติ วิปาโก หิสฺส ปาปโกติ ฯ

เหรญฺญกานิ เถโร ฯ

วันและคืนย่อมล่วงไปๆ ชีวิตย่อมดับไป อายุของสัตว์ทั้งหลายย่อมสิ้นไปเหมือนน้ำในแม่น้ำน้อย ฉะนั้น เมื่อเป็นเช่นนั้น คนพาลทำบาปกรรมอยู่ย่อมไม่รู้สึกตัว ต่อภายหลังเขาจึงได้รับทุกข์อันเผ็ดร้อน เพราะบาปกรรม

นั้นมีวิบากเลวทราม.