๑๔. โคตมเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๔ สํสรํ หิ นิรยํ อคจฺฉิสํ

เปตโลกมคมํ ปุนปฺปุนํ

ทุกฺขมมฺหิปิ ติรจฺฉานโยนิยา

เนกธา หิ วุสิตํ จิรํ มยา ฯ

มานุโสปิ จ ภโวภิราธิโต

สคฺคกายมคมํ สกึ สกึ

รูปธาตูสุ อรูปธาตูสุ

เนวสญฺญีสุ อสญฺญีสุฏฺฐิตํ ฯ

สมฺภวา สุวิทิตา อสารกา

สงฺขตา ปจลิตา สเทริตา

ตํ วิทิตฺวา มหมตฺตสมฺภวํ

สนฺติเมว สติมา สมชฺฌคนฺติ ฯ

โคตโม เถโร ฯ

๑ โป. ม. อารมฺภถ ฯ

เมื่อเราท่องเที่ยวอยู่ในสงสาร ได้ไปสู่นรกบ้าง ไปสู่เปตโลกบ้างไปสู่กำเนิดสัตว์เดียรัจฉานอันเป็นทุกข์บ้าง เราได้เสวยทุกข์หลายอย่างตลอดกาลนาน เราได้อัตภาพเป็นมนุษย์บ้าง ได้ไปสู่สวรรค์บ้างเป็นครั้งคราว เราเกิดในรูปภพบ้าง ในอรูปภพบ้าง ในเนวสัญญีนาสัญญีภพบ้าง ภพทั้งหลายเรารู้แจ้งแล้วว่า ไม่มีแก่นสาร อันปัจจัยปรุงแต่งขึ้น เป็นของแปรปรวนกลับกลอก ถึงความแตกหักทำลายไปทุกเมื่อครั้นเรารู้แจ้งภพนั้นอันเป็นของเกิดในตนทั้งสิ้นแล้ว เป็นผู้มีสติ ได้

บรรลุสันติธรรม.