๒. เตกิจฉกานิเถรคาถา เล่ม ๒๖

๒ อติหิตา วีหิ ขลคตา สาลิ

น จ ลเภ ปิณฺฑํ กถมหํ กสฺสํ ฯ

พุทฺธมปฺปเมยฺยํ อนุสฺสร ปสนฺโน

ปีติยา ผุฏฺฐสรีโร โหหิสิ สตฺตมุทคฺโค ๒ ฯ

ธมฺมมปฺปเมยฺยํ ฯเปฯ

สงฺฆมปฺปเมยฺยํ ฯเปฯ

อพฺโภกาเส จ ๓ วิหรสิ

สีตา เหมนฺติกา อิมา รตฺติโย ฯ

มา สีเตน ปเรโต วิหญฺญิตฺโถ

ปวิส ตฺวํ วิหารํ ผุสิตคฺคลํ ฯ

ผุสิสฺสํ จตสฺโส อปฺปมญฺญาโย

ตาหิ จ สุขิโต วิหริสฺสํ

นาหํ สีเตน วิหญฺญิสฺสํ

อนิญฺชิโต วิหรนฺโตติ ฯ

เตกิจฺฉกานิ เถโร ฯ

๑ ยุ. อิทฺธิ ฯ ๒ ม. ยุ. สตุํ ... ฯ ๓ ม. ยุ. จสทฺโท นตฺถิ ฯ

ข้าวเปลือกข้าวสาลีทั้งหลาย อันชนทั้งหลายขนมาจากลานไปไว้ในยุ้งแล้ว ท่านไม่พึงได้ แม้ก้อนข้าว จักคิดว่า บัดนี้จักทำอย่างไร?

พระเถระกล่าวว่า

เราจักระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้มีพระคุณประมาณมิได้ จักมีใจเลื่อมใสเป็นผู้มีสรีระอันปีติถูกต้องแล้ว มีจิตเบิกบานแล้วเนืองๆ เราจักระลึกถึงพระธรรม อันมีคุณหาประมาณมิได้ จักมีใจเลื่อมใส เป็นผู้มีสรีระอันปีติถูกต้องแล้ว มีจิตเบิกบานแล้วเนืองๆ เราจักระลึกถึงพระสงฆ์ผู้มีคุณหาประมาณมิได้ จักมีใจเลื่อมใส เป็นผู้มีสรีระอันปีติถูกต้องแล้ว

มีจิตเบิกบานแล้วเนืองๆ.

มารกล่าวว่า

ท่านอยู่ในที่แจ้ง ฤดูนี้เป็นฤดูหนาว ท่านอย่าเป็นผู้ถูกความหนาวครอบงำลำบากเลย นิมนต์ท่านเข้าไปสู่ที่อยู่ อันมีบานประตูและหน้าต่างมิดชิด

เถิด.

พระเถระกล่าวว่า

เราจักเจริญอัปปมัญญา ๔ และจักมีความสุขอยู่ด้วยอัปปมัญญาเหล่านั้น

เราจักเป็นผู้ไม่หวั่นไหว ไม่ลำบากด้วยความหนาว.