๙. เชนตปุโรหิตปุตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

๙ ชาติมเทน มตฺโตหํ โภคอิสฺสริเยน จ

สณฺฐานวณฺณรูเปน มทมตฺโต อจาริหํ ฯ

นาตฺตโน สมกํ กญฺจิ อติเรกญฺจ มญฺญิสํ

อติมานหโต พาโล ปตฺถทฺโธ อุสฺสิตทฺธโช ฯ

มาตรํ ปิตรํ วาปิ ๑ อโถปิ ๒ ครุสมฺมเต

น กิญฺจิ ๓ อภิวาเทสึ มานตฺถทฺโธ อนาทโร ฯ

ทิสฺวา วินายกํ อคฺคํ สารถีนํ วรุตฺตมํ

ตปนฺตมิว อาทิจฺจํ ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขตํ

มานํ มทญฺจ ฉฑฺเฑตฺวา วิปฺปสนฺเนน เจตสา

สิรสา อภิวาเทสึ สพฺพสตฺตานมุตฺตมํ ฯ

อติมาโน จ โอมาโน ปหีนา สุสมูหตา

อสฺมิมาโน สมุจฺฉินฺโน สพฺเพ มานวิธา หตาติ ฯ

เชนฺโต ปุโรหิตปุตฺโต เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. จาปิ ฯ ๒ ม. ยุ. อญฺเญปิ ฯ ๓ ม. ยุ. กญฺจิ ฯ

เราเป็นผู้เมาด้วยความเมาเพราะชาติสกุล ด้วยโภคะ และอิสริยยศ ด้วยทรวดทรง ผิวพรรณและรูปร่าง และเป็นผู้เมาแล้วด้วยความเมาอย่างอื่นเราจึงไม่สำคัญใครๆ ว่าเสมอตน และยิ่งกว่าตน เราเป็นผู้มีกุศลอันอติมานะ กำจัดแล้ว เป็นคนโง่เขลา เป็นผู้มีใจกระด้าง เป็นผู้ถือตัวมีมานะกระด้าง ไม่เอื้อเฟื้อ จึงไม่กราบไหว้ใคร แม้เป็นมารดาหรือบิดาแม้พี่ชายหรือพี่สาว และแม้สมณพราหมณ์เหล่าอื่นที่โลกสมมติว่าเป็นครูบาอาจารย์ เราเห็นพระพุทธเจ้าผู้เป็นนายกของโลก ผู้เลิศประเสริฐสูงสุดกว่าสารถีทั้งหลาย ผู้รุ่งเรืองดุจพระอาทิตย์ อันหมู่ภิกษุสงฆ์ห้อมล้อมแล้ว จึงละทิ้งมานะและความมัวเมา มีใจผ่องใส ถวายบังคมพระองค์ผู้สูงสุดกว่าสัตว์ทั้งหลาย ด้วยเศียรเกล้า การถือตัวว่าดีกว่าเขา ว่าเลวกว่าเขา และว่าเสมอเขา เราละแล้ว ถอนขึ้นแล้วด้วยดี การถือตัวว่าเป็นเราเป็นเขา เราตัดขาดแล้ว การถือตัวต่างๆ ทั้งหมด เรากำจัดแล้ว.