๓. พากุลเถรคาถา เล่ม ๒๖

๓ โย ปุพฺเพ กรณียานิ ปจฺฉา โส กาตุมิจฺฉติ

สุขา โส ธํสเต ฐานา ปจฺฉา จมนุตปฺปติ ฯ

ยญฺหิ กยิรา ตญฺหิ วเท ยํ น กยิรา น ตํ วเท

อกโรนฺตํ ภาสมานํ ปริชานนฺติ ปณฺฑิตา ฯ

สุสุขํ วต นิพฺพานํ สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิตํ

อโสกํ วิรชํ เขมํ ยตฺถ ทุกฺขํ นิรุชฺฌตีติ ฯ

๑ ยุ. อมรํ ฯ ๒ ม. ยุ. เสโข ฯ

ผู้ใดปรารถนาจะทำการงานที่ทำก่อนในภายหลัง ผู้นั้นย่อมพลาดจากฐานะอันนำมาซึ่งความสุข และย่อมเดือดร้อนในภายหลัง พึงทำอย่างใดพึงพูดอย่างนั้น ไม่พึงทำอย่างใด ไม่พึงพูดอย่างนั้น บัณฑิตทั้งหลายย่อมกำหนดรู้ว่า บุคคลผู้ไม่ทำ มีแต่พูดนั้นมีมาก นิพพานที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว เป็นสุขดีหนอ ไม่มีความโศก ปราศจาก

กิเลสธุลี ปลอดโปร่ง เป็นที่ดับทุกข์.