๑๐. ธรรมิกเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๐ ธมฺโม หเว รกฺขติ ธมฺมจารึ

ธมฺโม สุจิณฺโณ สุขมาวหาติ

เอสานิสํโส ธมฺเม สุจิณฺเณ

น ทุคฺคตึ คจฺฉติ ธมฺมจารี ฯ

น หิ ธมฺโม อธมฺโม จ อุโภ สมวิปากิโน

อธมฺโม นิรยํ เนติ ธมฺโม ปาเปติ สุคตึ ๑ ฯ

ตสฺมา หิ ธมฺเมสุ กเรยฺย ฉนฺทํ

อิติ โมทมาโน สุคเตน ตาทินา

ธมฺเม ฐิตา สุคตวรสฺส สาวกา

นิยฺยนฺติ ธีรา สรณวรคฺคคามิโน ฯ

วิปฺโผฏิโต คณฺฑมูโล ตณฺหาชาโล สมูหโต ฯ

โส ขีณสํสาโร น จตฺถิ กิญฺจนํ

จนฺโท ยถา โทสินาปุณฺณมาสิยาติ ๒ ฯ

ธมฺมิโก เถโร ฯ

๑ โป. ม. ชาลปจฺฉนฺนา ฯ

ธรรมแลย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม ธรรมอันบุคคลประพฤติดีแล้วย่อมนำสุขมาให้ นี้เป็นอานิสงส์ในธรรมอันบุคคลประพฤติดีแล้ว ผู้ประพฤติธรรมย่อมไม่ไปสู่ทุคติ สภาพทั้งสองคือ ธรรมและอธรรมย่อมมีวิบากไม่เสมอกัน อธรรมย่อมนำไปสู่นรก ธรรมย่อมนำให้ถึงสุคติ เพราะฉะนั้นแหละ บุคคลเมื่อบรรเทิงอยู่ด้วยการให้โอวาทที่พระตถาคตผู้คงที่ตรัสไว้แล้วอย่างนี้ ควรทำความพอใจในธรรมทั้งหลายเพราะสาวกทั้งหลายของพระตถาคตผู้ประเสริฐ เป็นนักปราชญ์ ตั้งอยู่แล้วในธรรม นับถือธรรมว่าเป็นที่พึ่งอันประเสริฐสุด ย่อมนำตนให้พ้นจากทุกข์ได้ ผู้ใดกำจัดรากเง่าแห่งหัวฝี ถอนข่าย คือ ตัณหาได้แล้วผู้นั้นเป็นผู้สิ้นสงสาร ไม่มีกิเลสเครื่องกังวลอีกเหมือนพระจันทร์ใน

วันเพ็ญปราศจากโทษ ฉะนั้น.