๒. สุภูตเถรคาถา เล่ม ๒๖

๒ อโยเค ยุญฺชมตฺตานํ ปุริโส กิจฺจมิจฺฉโก ๓

จรํ เจ นาธิคจฺเฉยฺย ตํ เว ๔ ทุพฺภคลกฺขณํ ฯ

อพฺพูฬฺหํ อฆตชีวิตํ ๕

เอกญฺเจ โอสฺสชฺเชยฺย กลีว สิยา

สพฺพานิปิ เจ โอสฺสชฺเชยฺย อนฺโธว สิยา

สมวิสมสฺส อทสฺสนโต ฯ

ยญฺหิ กยิรา ตญฺหิ วเท ยํ น กยิรา น ตํ วเท

อกโรนฺตํ ภาสมานํ ปริชานนฺติ ปณฺฑิตา ฯ

ยถาปิ รุจิรํ ปุปฺผํ วณฺณวนฺตํ อคนฺธกํ

เอวํ สุภาสิตา วาจา อผลา โหติ อกุพฺพโต ฯ

ยถาปิ รุจิรํ ปุปฺผํ วณฺณวนฺตํ สคนฺธกํ ๑

เอวํ สุภาสิตา วาจา สผลา โหติ สุกุพฺพโตติ ๒

สุภูโต เถโร ฯ

๑ ยุ. อทฺทสํ ฯ ๒ ม. ยุ. อหุํ ฯ ๓ สี. ยุ. กิจฺจมิจฺฉโต ฯ ๔ ม. ยุ. เม ฯ

๕ ม. อฆคตํ วิชิตํ ฯ ยุ. อฆตํ วิชิตํ ฯ

บุรุษผู้ประสงค์จะทำธุรกิจ เมื่อประกอบตนในกิจที่ไม่ควรประกอบ ถ้าเมื่อขืนประพฤติอยู่อย่างนั้น ก็ไม่พึงได้สำเร็จผล การประกอบในกิจที่ไม่ควรประกอบนั้น มิใช่ลักษณะบุญ ถ้าบุคคลใด ไม่ถอนความเป็นอยู่อย่างลำบากแล้วมาสละธรรมอันเอกเสีย บุคคลนั้นก็พึงเป็นดังคนกาลีถ้าสละทิ้งคุณธรรมแม้ทั้งปวง ผู้นั้นก็พึงเป็นเหมือนคนตาบอด เพราะไม่เห็นธรรมที่สงบและธรรมไม่สงบ บุคคลพึงทำอย่างใด พึงพูดอย่างนั้นแล ไม่พึงทำอย่างใด ไม่พึงพูดอย่างนั้น บัณฑิตทั้งหลายย่อมกำหนดรู้ว่า บุคคลผู้ไม่ทำ ดีแต่พูดนั้นมีมาก ดอกไม้งาม มีสีแต่ไม่มีกลิ่น ฉันใด วาจาอันเป็นสุภาษิต ย่อมไม่มีผลแก่บุคคลผู้ไม่ทำอยู่ก็ฉันนั้น ดอกไม้งาม มีสี มีกลิ่น ฉันใด วาจาอันเป็นสุภาษิตย่อม

มีผลแก่บุคคลผู้ทำอยู่ ฉะนั้น.