arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑๑

๖. สุเหมันตเถรคาถา เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๔๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในวรรคที่ ๑๑มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๖. สุเหมันตเถรคาถา

สุภาษิตชี้ลักษณะคนโง่และคนฉลาด

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑๑ สุเหมันตเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (สยามรัฐ)

๖ สตลิงฺคสฺส อตฺถสฺส สตลกฺขณธาริโน

เอกงฺคทสฺสี ทุมฺเมโธ สตทสฺสี จ ปณฺฑิโตติ ฯ

สุเหมนฺโต เถโร ฯ

ฉบับหลวง

คนโง่เขลา มักเห็นเนื้อความอันมีความหมายตั้งร้อย ทรงไว้ซึ่งลักษณะตั้งร้อย ว่ามีความหมายและลักษณะเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ส่วนคนฉลาด

ย่อมเห็นได้ตั้งร้อยอย่าง.

จบ ๖. สุเหมันตเถรคาถา