๖. ขุชชโสภิตเถรคาถา

|๓๑๒.๒๓๔| ๖ เย จิตฺตกถี พหุสฺสุตา สมณา ปาตลิปุตฺตวาสิโน เตสญฺญตโรยมายุวา ทฺวาเร ติฏฺฐติ ขุชฺชโสภิโต ฯ |๓๑๒.๒๓๕| เย จิตฺตกถี พหุสฺสุตา สมณา ปาตลิปุตฺตวาสิโน เตสญฺญตโรยมายุวา ทฺวาเร ติฏฺฐติ มาลุเตริโต ฯ |๓๑๒.๒๓๖| สุยุทฺเธน สุยิฏฺเฐน สงฺคามวิชเยน จ พฺรหฺมจริยานุจิณฺเณน เอวายํ สุขเมธตีติ ฯ ขุชฺชโสภิโต เถโร ฯ

สมณะเหล่าใดเป็นผู้กล่าวธรรมอันวิจิตร เป็นพหูสูต มีปกติอยู่ใน เมืองปาฏลีบุตร ท่านขุชชโสภิตะซึ่งยืนอยู่ที่ประตูถ้ำนี้ เป็นสมณะผู้หนึ่ง ในจำนวนสมณะเหล่านั้น สมณะเหล่าใดเป็นผู้กล่าวธรรมวิจิตร เป็น พหูสูต มีปกติอยู่ในเมืองปาฏลีบุตร ท่านผู้มาด้วยกำลังฤทธิ์ดังลมพัด ยืนอยู่ที่ประตูถ้ำนี้ ก็เป็นสมณะผู้หนึ่งในจำนวนสมณะเหล่านั้น ขุชช- โสภิตภิกษุนี้ ได้รับความสุขด้วยการประกอบดี การบูชาดี การชนะ สงคราม และการประพฤติพรหมจรรย์เนืองๆ.