๒. มหาวัจฉเถรคาถา
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒ลำดับ ๑๓ จาก ๒๖๕ ในเถรคาถาพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ ๒ ข้อ๓ ฉบับเทียบฉบับได้ข้อต่อข้อ
คลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๒. มหาวัจฉเถรคาถา ภาษิตของพระมหาวัจฉเถระ ทราบว่า ท่านพระมหาวัจฉเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
ภิกษุมีพลังปัญญา สมบูรณ์ด้วยศีลและข้อปฏิบัติ มีจิตตั้งมั่น ยินดีในฌาน มีสติ ฉันอาหารพออยู่ได้ ปราศจากราคะ พึงรอเวลาเป็นที่ดับขันธปรินิพพานในพระศาสนานี้
นิพพาน (ขุ.เถร.อ. ๑/๑๑/๘๔) ความกำหนัดในกามคุณ (ขุ.เถร.อ. ๑/๑๒/๘๖)
ฉบับหลวง
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · ชื่อเรื่องตรงกันทั้งสองฉบับ
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๖ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๘ ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ เถร-เถรีคาถา ๒. มหาวัจฉเถรคาถา สุภาษิตเกี่ยวกับไตรสิกขา
|๑๔๙.๑๒| ๒ ปญฺญาพลี สีลวตูปปนฺโน สมาหิโต ฌานรโต สตีมา ยทตฺถิยํ โภชนํ ภุญฺชมาโน กงฺเขถ กาลํ อิธ วีตราโคติ ฯ มหาวจฺโฉ เถโร ฯ
ภิกษุมีกำลังปัญญา สมบูรณ์ด้วยศีลและวัตร มีจิตตั้งมั่น ยินดีในฌาน มีสติ บริโภคโภชนะตามมีตามได้ มีราคะไปปราศแล้ว พึงหวังได้ ซึ่ง กาลปรินิพพานในศาสนานี้.