arnon.worldSign in

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · อารักขทายกวรรค

๖. อาสนถวิกเถราปทาน (๓๑๖) เล่ม ๓๒

Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๘ (Royal Thai)6/10 in อารักขทายกวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน อารักขทายกวรรค อาสนถวิกเถราปทาน (๓๑๖) (Royal Thai Volume 32 · Mahachula Volume 32 · Mahamakut Volume 71 · Chaloem Phrakiat Volume 32)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 32, pp. 488–489

Page 488

นัยว่า ท่านพระปุปผาสนทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปุปผาสนทายกเถราปทานที่ ๕

๖. อาสนถวิกเถราปทาน

บุพประวัติของพระอาสนถวิกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการสรรเสริญอาสนะ

(ท่านพระอาสนถวิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๑๘} [๒๖] ในกาลนั้น เราเที่ยวค้นหาพระเจดีย์ชื่อว่าอุตตมะของพระสิขี พุทธเจ้าผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก ในไพรวันอันเป็นป่าทึบ[๒๗] เราออกจากป่าใหญ่ได้พบพระพุทธอาสน์แล้ว เราทำหนังสัตว์ เฉวียงบ่าข้างหนึ่ง ประนมมือสรรเสริญพระพุทธเจ้า ผู้ทรงเป็นนายกของโลก[๒๘] ครั้นสรรเสริญพระพุทธเจ้าผู้เป็นอัครนายกของโลกในส่วน กลางวันแล้ว มีจิตโสมนัสยินดีได้เปล่งวาจานี้ว่า[๒๙] “ข้าแต่บุรุษอาชาไนย ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้าแต่ พระอุดมบุรุษ ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้าแต่พระมหาวีรเจ้า พระโลกเชษฐ์ผู้องอาจในหมู่นรชน พระองค์ทรงเป็นพระสัพพัญญู”[๓๐] ครั้นเราสรรเสริญพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขีด้วยการทำนิมิต กราบไหว้อาสนะแล้ว บ่ายหน้ากลับไปทางทิศเหนือ

Page 489

[๓๑] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้สรรเสริญพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐกว่าชน ด้วยการสรรเสริญนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ[๓๒] ในกัปที่ ๒๗ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่าอดุลยะ สมบรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๓๓] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอาสนถวิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อาสนถวิกเถราปทานที่ ๖

๗. สัททสัญญกเถราปทาน

บุพประวัติของพระสัททสัญญกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งสัญญาในพระพุทธเจ้า

(ท่านพระสัททสัญญกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๑๙} [๓๔] พระมหาวีรเจ้าผู้มีความสวยงามน่าดู มีหมู่พระสาวกแวดล้อม ประทับทรงแสดงอมตบทอยู่ ณ วิหารอันสูงสุด[๓๕] ทรงสงเคราะห์มหาชนด้วยพระวาจาอันไพเราะได้มีพระสุรเสียง แผ่ไปในเทวดาและมนุษย์

End of ๖. อาสนถวิกเถราปทาน (๓๑๖)