๘. ติรังสิยเถราปทาน (๓๑๘) เล่ม ๓๒

เกสรึ อภิชาตํว อคฺคิกฺขนฺธํว ปพฺพเต

โอภาเสนฺตํ ทิสาสินฺนํ ๒ สิทฺธตฺถํ ปพฺพตนฺตเร ฯ

สุริยสฺส จ อาโลกํ จนฺทาโลกํ ตเถว จ

พุทฺธาโลกญฺจ ทิสฺวาน ปีติ ๓ เม อุปปชฺชถ ฯ

ตโย อาโลเก ทิสฺวาน ทิสฺวาน ๔ สาวกุตฺตมํ

เอกํสํ อชินํ กตฺวา สนฺถวึ โลกนายกํ ฯ

ตโย หิ อาโลกกรา โลเก โลกตโมนุทา

จนฺโท จ สุริโย จาปิ พุทฺโธ จ โลกนายโก ฯ

อุปมํ อุปทสฺเสตฺวา กิตฺติโต เม มหามุนิ

พุทฺธสฺส วณฺณํ กิตฺเตตฺวา กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ พุทฺธมภิกิตฺตยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ กิตฺตนาย อิทํ ผลํ ฯ

เอกสฏฺฐิมฺหิโต กปฺเป เอโก ญาณวโร ๑ อหุ

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติรํสิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ติรํสิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ยุ. สเทวมานุเสน โส ฯ ๒ ม. ยุ. ทิสา สพฺพา ฯ ๓ ม. ยุ. วิตฺติ ฯ

๔ ม. สมฺพุทฺธํ สาวกุตฺตมํ ฯ

ปิติเกิดขึ้นแก่เรา เพราะได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่า สิทธัตถะ ผู้องอาจดังพระยาราชสีห์ ประทับนั่งอยู่ ณ ระหว่างภูเขา ยังทิศให้สว่างไสว ดังกองไฟที่ภูเขา และเพราะได้เห็นแสงสว่างของพระอาทิตย์แสงสว่างของพระจันทร์ และแสงสว่างของพระพุทธเจ้า ครั้นเราได้เห็นแสงสว่าง ๓ ประการ และเห็นพระสาวกอันอุดมแล้ว จึงทำหนังสัตว์เฉวียงบ่าข้างหนึ่ง แล้วสรรเสริญพระพุทธเจ้าผู้เป็นนายกของโลกว่าพระจันทร์ พระอาทิตย์ และพระพุทธเจ้าผู้เป็นนายกของโลก ๓ อย่างนี้แล ส่องแสงสว่างในโลก เป็นผู้บรรเทาความมืดของโลก เรายกข้ออุปมาขึ้นสรรเสริญพระมหามุนี ครั้นเราสรรเสริญพระคุณของพระพุทธเจ้าแล้ว บันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัลป ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้สรรเสริญพระพุทธเจ้าใด ด้วยการสรรเสริญนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความสรรเสริญ ในกัลปที่ ๖๑ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง ทรงพระนามว่าญาณวระ ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระติรังสิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ติรังสิยเถราปทาน.