๕. ปุปผาสนทายกเถราปทาน (๓๑๕) เล่ม ๓๒

๕. ปุปผาสนทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปุปผาสนทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายอาสนะดอกไม้

(ท่านพระปุปผาสนทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๑๗} [๒๐] เราได้ต้อนรับพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้อะไร ทรงมีพระฉวีวรรณดังทองคำ มีพระรัศมีเปล่งปลั่งดังดวงอาทิตย์ เสด็จดำเนินอยู่ในที่ไม่ไกล[๒๑] เชิญเสด็จให้เข้ามายังอาศรมแล้วได้ถวายอาสนะดอกไม้ด้วยใจ อันผ่องใส

[๒๒] ในกาลนั้น เราประคองอัญชลีแล้วเกิดความปลื้มใจ ทำจิต ให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าแล้ว น้อมกรรมนั้นไปด้วยความปรารถนาว่า[๒๓] “มีบุญกุศลอันใดที่เราได้ทำแล้วกะพระสยัมภูผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้อะไร ด้วยบุญกุศลทั้งปวงนั้น ขอให้เราจงเป็นผู้ปราศจากมลทิน ในศาสนาเถิด”[๒๔] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายอาสนะดอกไม้ไว้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายอาสนะดอกไม้[๒๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระปุปผาสนทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปุปผาสนทายกเถราปทานที่ ๕

๖. อาสนถวิกเถราปทาน

บุพประวัติของพระอาสนถวิกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการสรรเสริญอาสนะ

(ท่านพระอาสนถวิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๑๘} [๒๖] ในกาลนั้น เราเที่ยวค้นหาพระเจดีย์ชื่อว่าอุตตมะของพระสิขี พุทธเจ้าผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก ในไพรวันอันเป็นป่าทึบ[๒๗] เราออกจากป่าใหญ่ได้พบพระพุทธอาสน์แล้ว เราทำหนังสัตว์ เฉวียงบ่าข้างหนึ่ง ประนมมือสรรเสริญพระพุทธเจ้า ผู้ทรงเป็นนายกของโลก[๒๘] ครั้นสรรเสริญพระพุทธเจ้าผู้เป็นอัครนายกของโลกในส่วน กลางวันแล้ว มีจิตโสมนัสยินดีได้เปล่งวาจานี้ว่า[๒๙] “ข้าแต่บุรุษอาชาไนย ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้าแต่ พระอุดมบุรุษ ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้าแต่พระมหาวีรเจ้า พระโลกเชษฐ์ผู้องอาจในหมู่นรชน พระองค์ทรงเป็นพระสัพพัญญู”[๓๐] ครั้นเราสรรเสริญพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขีด้วยการทำนิมิต กราบไหว้อาสนะแล้ว บ่ายหน้ากลับไปทางทิศเหนือ