๓. จันทนปูชกเถราปทาน (๑๓๓) เล่ม ๓๒

จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ กินฺนโร ตทา

ปุปฺผภกฺโข จหํ อาสึ ปุปฺผานํ วสโน อหํ ๒ ฯ

อตฺถทสฺสี ตุ ภควา โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

ปวนคฺเคน ๓ นิยฺยาสิ ๔ หํสราชาว อมฺพเร ฯ

นโม เต ปุริสาชญฺญ จิตฺตํ เต สุวิโสธิตํ

ปสนฺนมุขวณฺโณสิ วิปฺปสนฺนมุขินฺทฺริโย ฯ

โอโรหิตฺวาน อากาสา ภูริปญฺโญ สุเมธโส

สงฺฆาฏึ ปตฺถริตฺวาน ปลฺลงฺเกน อุปาวิสิ ฯ

วิลินํ จนฺทนาทาย อคมาสึ ชินนฺติเก

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน พุทฺธสฺส อภิโรปยึ ฯ

อภิวาเทตฺวาน สมฺพุทฺธํ โลกเชฏฺฐํ นราสภํ

ปาโมชฺชํ ชนยิตฺวาน ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข ฯ

อฏฺฐารเส กปฺปสเต จนฺทนํ ยํ อปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

จตุทฺทเส กปฺปสเต อิโต อาสึสุ เต ตโย

โรหิณี นาม นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา จนฺทนปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

จนฺทนปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อฏฺฐมํ ภาณวารํ ฯ

๑ ม. ผลุคฺคตา ฯ ยุ. ขลุคฺคตา ฯ ๒ ม. ปุปฺผานิ วสโน ตถา ฯ ยุ. ... จหํ ฯ

๓ ม. วิปินคฺเคน ฯ ๔ ยุ. นิยฺยาติ ฯ

เวลานั้น เราเป็นกินนรอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา และเรามีดอกไม้เป็นภักษาเป็นผู้กินดอกไม้ ก็พระผู้มีพระภาคพระนามว่าอัตถทัสสี เชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านรชนเสด็จเหาะไปบนยอดป่า ดังพระยาหงส์ในอัมพร(เรากล่าวว่า) ขอความนอบน้อมจงมี แด่พระองค์บุรุษอาชาไนย จิตของพระองค์บริสุทธิ์ดี พระองค์มีสีพระพักตร์ผ่องใส พระผู้มีพระภาคผู้มีพระปัญญาดังแผ่นดิน มีเมธาดี เสด็จลงจากอากาศทรงปูลาดผ้าสังฆาฏิแล้วประทับนั่งโดยบัลลังก์ (ขัดสมาธิ) เราถือเอาแก่นจันทน์หอมไปในสำนักพระชินเจ้า เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส ได้บูชาแด่พระพุทธเจ้าถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้าเชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระ ยังความปราโมทย์ให้เกิดแล้ว บ่ายหน้ากลับไปทางทิศอุดร ในกัลปที่ ๑,๘๐๐ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยแก่นจันทน์ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ใน ๑,๔๐๐ กัลป แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๓ พระองค์ มีพระนามชื่อว่าโรหินี มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระจันทนปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ จันทนปูชกเถราปทาน.

จบ ภาณวารที่ ๘.