๓. จันทนปูชกเถราปทาน (๑๓๓) เล่ม ๓๒

จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ กินฺนโร ตทา

ปุปฺผภกฺโข จหํ อาสึ ปุปฺผานํ วสโน อหํ. <774>

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นกินนร อาศัยอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา มีดอกไม้เป็นภักษา นุ่งห่มดอกไม้

อตฺถทสฺสี ตุ ภควา โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

ปวนคฺเคน <775> นิยฺยาสิ หํสราชาว อมฺพเร.

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าอัตถทัสสี ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน เสด็จเหาะไปตามชายป่า ดังพญาหงส์ในท้องฟ้า

นโม เต ปุริสาชญฺญ จิตฺตํ เต สุวิโสธิตํ

ปสนฺนมุขวณฺโณสิ วิปฺปสนฺนมุขินฺทฺริโย.

(ข้าพเจ้ากราบทูลว่า) ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ข้าพระองค์ขอนอบน้อมพระองค์ จิตพระองค์บริสุทธิ์ดี พระองค์มีสีพระพักตร์ผ่องใส มีพระทัยผ่องแผ้ว

โอโรหิตฺวาน อากาสา ภูริปญฺโญ สุเมธโส

สงฆาฏึ ปตฺถริตฺวาน ปลฺลงฺเกน อุปาวิสิ.

พระผู้มีพระภาค ผู้มีปัญญาดังแผ่นดิน มีปัญญาดี เสด็จลงจากอากาศ ทรงปูลาดผ้าสังฆาฏิแล้ว ประทับนั่งขัดสมาธิ

วิลีนํ จนฺทนาทาย อคมาสึ ชินนฺติกํ

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน พุทฺธสฺส อภิโรปยึ.

ข้าพเจ้าถือแก่นจันทน์หอมอย่างละเอียด ได้ไปยังสำนักพระชินเจ้า ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้บูชาพระพุทธเจ้า

อภิวาเทตฺวาน สมฺพุทฺธํ โลกเชฏฺฐํ นราสภํ

ปาโมชฺชํ ชนยิตฺวาน ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข.

ข้าพเจ้าถวายอภิวาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน ทำความปราโมทย์ให้เกิดขึ้นแล้ว บ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

อฏฺฐารเส กปฺปสเต จนฺทนํ ยํ อปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๑๑๘ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้ใช้แก่นจันทน์บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

จตุทฺทเส กปฺปสเต อิโต อาสึสุ เต ตโย

โรหิณี นาม <776> นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๑๑๔ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓ ชาติ พระนามว่าโรหิณี มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา จนฺทนปูชนโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

จนฺทนปูชนกตฺเถรสฺส อปทานํ ตติยํ สมตฺตํ.

อฏฺฐมํ ภาณวารํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระจันทนปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

จันทนปูชกเถราปทานที่ ๓ จบ

ภาณวารที่ ๘ จบ