๒. สุทัสสนเถราปทาน (๑๓๒) เล่ม ๓๒

วิตฺถตาย ๑ นทิยา ตีเร มิลกฺขุผลิโน ๒ อหุ

ตาหํ รุกฺขํ คเวสนฺโต อทฺทสํ โลกนายกํ ฯ

เกตกํ ปุปฺผิตํ ทิสฺวา วณฺเฏ เฉตฺวานหํ ตทา

พุทฺธสฺส อภิโรเปสึ สิขิโน โลกพนฺธุโน ฯ

เยน ญาเณน ปตฺโตสิ อจฺจุตํ อมตํ ปทํ

ตํ ญาณํ อภิปูเชสึ ๓ พุทฺธเสฏฺฐ มหามุนิ ฯ

ญาณมฺหิ ปูชํ ๔ กตฺวาน มิลกฺขุํ อทฺทสํ อหํ

ปฏิลทฺโธมฺหิ ตํ สญฺญํ ๕ ญาณปูชายิทํ ผลํ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ญาณปูชายิทํ ผลํ ฯ

อิโต เตรสกปฺปมฺหิ ทฺวาทสาสุํ พลุคฺคตา ๑

สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุทสฺสโน เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สุทสฺสนตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. วินตา ฯ ๒ ม. ปิลกฺขุผลิโต อหุ ฯ ยุ. ปิลกฺขผลิโน ฯ ๓ ม. ยุ. อภิปูเชมิ ฯ

๔ โป. ปูชยิตฺวาน ฯ ๕ ม. ปญฺญํ ฯ

ไม้การเกตกำลังมีดอก มีอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำอันกว้างใหญ่ ข้าพระองค์แสวงหาต้นการเกตนั้นอยู่ ได้เห็นพระผู้มีพระภาคผู้นำของโลก ในกาลนั้น ข้าพระองค์เห็นการเกตมีดอกบาน จึงตัดที่ขั้วแล้วบูชาแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขี ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก ข้าแต่พระมหามุนีพุทธเจ้าผู้ประเสริฐพระองค์ทรงบรรลุอมตบทอันไม่เคลื่อนด้วยพระญาณใด ข้าพระองค์บูชาพระญาณนั้น ข้าพระองค์ทำการบูชาพระญาณแล้ว ได้เห็นดอกการเกตข้าพระองค์เป็นผู้ได้สัญญานั้น นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระญาณ ในกัลปที่๓๑ แต่กัลปนี้ ข้าพระองค์บูชาพระพุทธญาณด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลการบูชาพระญาณ ในกัลปที่๓๑ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๒ พระองค์ ทรงพระนามว่าพลุคคตะ ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสุทัสสนเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สุทัสสนเถราปทาน