๕. ปัญจทีปทายิกาเถริยาปทาน เล่ม ๓๓

บัลลังก์ดังจะรู้ความดำริของดิฉันผู้อยู่ที่

มณฑป ที่โคนไม้ หรือในเรือนว่างเปล่า ย่อมปรากฏขึ้น นี้เป็นอัตภาพสุดท้ายของดิฉัน ภพหลังกำลังเป็นไป

แม้วันนี้ดิฉันก็ได้สละราชสมบัติออกบวช

เป็นบรรพชิต ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ ดิฉันได้ให้

ทานใดในกาลนั้น ด้วยทานนั้น ดิฉันไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งอาสนะอันเดียว

ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว. . .คำสอน

ของพระพุทธเจ้า ดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว

ทราบว่า ท่านพระเอกาสนทายิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านั้น ด้วยประการฉะนี้แล.

จบเอกาสนทายิกาเถรีอปทาน

ปัญฐจทีปทยิกาเถรีอปทานที่ ๕ (๑๕)

ผลของการถวายประทีป ๕ ดวง

[๑๕๕] ครั้งนั้น ดิฉันเป็นหญิงนักท่อง-

เที่ยวอยู่ในพระนครหังสวดี ดิฉันต้องการกุศล

จึงท่องเที่ยวไปตามวัดและอาราม ดิฉันได้พบไม้-โพธิ์อันอุดมในวันกาฬปักษ์ ดิฉันยังจิตให้เลื่อม-ใสในไม้โพธิ์นั้น แล้วนั่งลงที่โคนโพธิ์

ดิฉันตั้งจิตอันประกอบด้วยความเคารพ

ไว้ ประนมอัญชลีเหนือเศียรเกล้า สำแดงถึงความโสมนัส แล้วคิดอย่างนี้ในทันใดนั้นว่า

ถ้าพระพุทธเจ้าเป็นผู้มีพระคุณนับไม่ได้

ไม่มีบุคคลอื่นเปรียบเสมอจริงไซร้ ขอให้แสดงปาฏิหาริย์แก่เราเถิด ขอให้ไม้โพธิ์นี้จงเปล่งรัศมี

ในทันไดนั้นเอง ไม้โพธิ์ก็ได้โพลงไป

ทั่วพร้อมกับที่ดิฉันนึก รัศมีนั้นสำเร็จด้วยสีทองล้วน ไพโรจน์ไปทั่วทิศ

ดิฉันนั่งอยู่ที่โคนโพธิ์นั้น ๗ คืน ๗ วันเมื่อถึงวันเป็นคำรบ ๗ ดิฉันได้ทำการบูชาด้วยประทีป

ประทีป ๕ ดวงลุกโพรงรอบอาสนะ

ครั้งนั้นประทีปของดิฉันลุกโพลงอยู่ จนถึงเวลาพระอาทิตย์อุทัย

เพราะกรรมที่ทำไว้ดีนั้น และเพราะการ

ตั้งเจตน์จำนงไว้ ดิฉันละร่างมนุษย์แล้วได้ไป

สวรรค์ชั้นดาวดึงส์

วิมานที่บุญกรรมสร้างสรรให้ดิฉันอย่าง

สวยงาม ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์นั้น เรียกว่าปัญจทีปวิมาน สูง ๖๐ โยชน์ กว้าง ๓๐ โยชน์

มีประทีปนับไม่ถ้วนส่องแสงสว่างล้อม

ดิฉัน ทั่วเทพพิภพโชติช่วงด้วยแสงประทีป

ดิฉันนั่งหันหน้าไปทิศบูรพาแล้ว ถ้า

ประสงค์จะดู ย่อมเห็นทุกสิ่งได้ด้วยจักษุทั้งเบื้องบน เบื้องล่างและเบื้องขวาง

ดิฉันปรารถนาจะเห็นกรรมดีกรรมชั่วที่

คนทำในที่มีประมาณเท่าใด ที่มีประมาณเท่านั้นย่อมไม่มีต้นไม้หรือภูเขามากั้นกาง

ดิฉันได้เป็นพระอัครมเหสีของท้าวสักก-

เทวราช ๘๐ พระองค์ ได้เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๐๐ พระองค์

ดิฉันเข้าถึงกำเนิดใด ๆ คือ เทวดาหรือ

มนุษย์ ในกำเนิดนั้น ๆ ประทีปจำนวนแสนส่องแสงสว่างล้อมดิฉัน

ดิฉันจุติจากเทวโลกแล้ว เกิดในครรภ์

มารดา เมื่อดิฉันอยู่ในครรภ์มารดา นัยน์ตาของดิฉันไม่หลับ ประทีปจำนวนแสนดวงส่องสว่างในเรือนประสูติของดิฉัน ผู้เพียบพร้อมด้วยบุญ-กรรม นี้เป็นผลแห่งประทีป ๕ ดวง

เมื่อถึงภพสุดท้าย ดิฉันกลับได้ฉันทะที่

มีในใจเห็นนิพพานอันเป็นสภาวะเยือกเย็น ไม่มีชราและมรณะ.

พอเกิดอายุได้ ๗ ขวบ ดิฉันก็ได้บรรลุ

อรหัต พระพุทธเจ้าให้ดิฉันอุปสมบท นี้เป็นผลแห่งประทีป ๕ ดวง

เมื่อดิฉันอยู่ที่มณฑป โคนไม้ หรือใน

เรือนว่างเปล่า ประทีปส่องแสงสว่างให้ทุกเมื่อ

เชื่อวัน นี้เป็นผลแห่งประทีป ๕ ดวง

ทิพยจักษุของดิฉันบริสุทธิ์ ดิฉันฉลาด

ในสมาธิ ถึงความบริบูรณ์ในอภิญญา นี้เป็นผล

แห่งประทีป ๕ ดวง

ดิฉันเป็นผู้อยู่จบพรหมจรรย์ทั้งปวง ทำ

กิจเสร็จแล้ว ไม่มีอาสวะ ข้าแต่พระมหาวีระผู้มี

จักษุ หม่อมฉันผู้ชื่อว่าปัญจทีปาขอถวายบังคม

พระยุคลบาทของพระองค์

ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ ดิฉันได้ให้ทาน

ใดในกาลนั้น ด้วยทานนั้น ดิฉันไม่รู้จักทุคติ

เลยนี้เป็นผลแห่งประทีป ๕ ดวง

ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว...คำสอน

ของพระพุทธเจ้าดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว.

ทราบว่า ท่านพระปัญจทีปทายิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ด้วยประการฉะนี้แล.

จบปัญจทีปทายิกาเถรีอปทาน

นฬมาลิกาเถรีอปทาน ๖ (๑๖)

ผลของการบูชาด้วยดอกบัว

[๑๕๖ ] ดิฉันเกิดเป็นนางกินรีอยู่ที่ฝั่ง

แม่น้ำจันทภาคา ครั้งนั้น ดิฉันได้พบพระสยัม-

ภูพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลี ไม่ทรงพ่ายแพ้อะไร ๆ

จึงมีจิตเลื่อมใสโสมนัส เกิดปีติ ประนมอัญชลี

แล้ว เก็บเอาดอกอ้อมาบูชาพระสยัมภู เพราะ

กรรมที่ทำไว้ดีนั้น และเพราะการตั้งเจตน์จำนง

ไว้ ดิฉันละร่างนางกินรีแล้ว ได้ไปสวรรค์ชั้น

ดาวดึงส์

ดิฉันได้เป็นอัครมเหสีของท้าวสักก-

เทวราช ๓๖ พระองค์ สิ่งที่ฉันปรารถนาด้วยใจ

ย่อมเกิดตามปรารถนา ดิฉันได้เป็นพระอัคร-

มเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๐ พระองค์ ดิฉัน

เป็นผู้สร้างตน ท่องเที่ยวไปในภพทั้งปวง

กุศลของดิฉันมี ดิฉันได้ออกบวชเป็น

บรรพชิต วันนี้ดิฉันเป็นปูชารหบุคคลในศาสนา

ของพระศากยบุตร

ในกัปที่ ๘๔ แต่กัปนี้ ดิฉันได้บูชา

พระพุทธเจ้าใด ด้วยพุทธบูชานั้น ดิฉันไม่รู้จัก

ทุคติเลย นี้เห็นผลแห่งดอกอ้อ