๔. สังกมนทาเถริยาปทาน เล่ม ๓๓

โกณฺฑญฺญสฺส ๓ ภควโต โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน

รถิยํ ปฏิปนฺนสฺส ตารยนฺตสฺส ปาณิโน ฯ

ฆรโต นิกฺขมิตฺวาน อวกุชฺช ๑ นิปชฺชหํ

อนุกมฺปโก โลกเชฏฺโฐ ๒ สิรสิ อกฺกมิ ตทา ๓ ฯ

อกฺกมิตฺวาน สิรสิ อคมา โลกนายโก

เตน จิตฺตปฺปสาเทน ตุสิตํ อคมาสหํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาคีว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสวา ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ สงฺกมนทา ภิกฺขุนี อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สงฺกมนทาเถริยา อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ธุวํ ติจีวรํ ทาสึ ฯ ยุ. ธุวญฺจ จีวรมทํ ฯ ๒ ม. สงฺกมนตาเถริยาปทานํ ฯ

๓ ม. วิปสฺสิสฺส ฯ

เมื่อพระผู้มีพระภาคพระนามว่า โกณฑัญญะ ผู้ประเสริฐกว่าโลกคงที่ ทรงช่วยสัตว์ให้ข้ามวัฏสงสาร เสด็จพระดำเนินไปที่ถนนดิฉันออกจากเรือนแล้วนอนคว่ำหน้า ครั้งนั้น สมเด็จพระโลกเชษฐผู้ทรงพระกรุณา ได้เสด็จเหยียบไปบนศีรษะดิฉัน ครั้นแล้ว พระองค์ก็ได้เสด็จเลยไป ดิฉันได้ไปสวรรค์ชั้นดุสิต ก็เพราะจิตเลื่อมใสนั้นดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว .... พระพุทธศาสนาดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว.

ทราบว่า ท่านพระสังกมนทาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สังกมนทาเถริยาปทาน.