๘. สัตตอุปลมาลิกาเถริยาปทาน เล่ม ๓๓

นคเร อรุณวติยา อรุโณ ๒ นาม ขตฺติโย

ตสฺส รญฺโญ อหํ ภริยา นคุลํ ปาทยามหํ ฯ

สตฺต มาลา คเหตฺวาน อุปฺปลา ๑ เทวคนฺธิกา

นิสชฺช ปาสาทวเร เอวํ จินฺเตสิ ตาวเท ฯ

กึ เม อิมาหิ มาลาหิ สิรสา โรปิตาหิ เม

วรํ เม พุทฺธเสฏฺฐสฺส ญาณมฺหิ อภิโรปิตํ ฯ

สมฺพุทฺธํ ปฏิมาเนนฺตี ทฺวาราสนฺเน นิสีทหํ

ยทา เอหิติ ๒ สมฺพุทฺโธ ปูชยิสฺสํ มหามุนึ ฯ

กกุโธ วิลสนฺโตว มิคราชาว เกสรี

ภิกฺขุสงฺเฆน สหิโต อาคจฺฉิ วีถิยา ชิโน ฯ

พุทฺธสฺส รํสึ ทิสฺวาน หฏฺฐา สํวิคฺคมานสา

ทฺวารํ อปาปุณิตฺวาน พุทฺธเสฏฺฐํ อปูชยึ ฯ

สตฺต อุปฺปลปุปฺผานิ สุวิตฺถิณฺณานิ ๓ อมฺพเร

ฉาทึ ๔ กโรนฺตา พุทฺธสฺส มตฺถเก ธารยนฺติ เต ฯ

อุทคฺคจิตฺตา สุมนา เวทชาตา กตญฺชลี

ตตฺถ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ตาวตึสํ อคญฺฉหํ ฯ

มหาเนลสฺส ฉาทนํ ธาเรนฺติ มม มุทฺธนิ

ทิพฺพคนฺธํ ปวายติ ๕ สตฺตุปฺปลานิทํ ผลํ ฯ

กทาจิ นียมานาย ญาติสงฺเฆน เม ตทา

ยาวตา ปริสา มยฺหํ มหาเนลํ ธรียติ ฯ

สตฺตติเทวราชูนํ มเหสิตฺตํ อการยึ

สพฺพตฺถ อิสฺสรา หุตฺวา สํสรามิ ภวาภเว ฯ

เตสฏฺฐิจกฺกวตฺตีนํ มเหสิตฺตํ อการยึ

สพฺเพ มํ อนุวตฺตนฺติ อาเทยฺยวจนา อหํ ฯ

อุปฺปลสฺเสว เม วณฺโณ คนฺโธ เจว ปวายติ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

อิทฺธิปาเทสุ กุสลา โพชฺฌงฺคภาวนารตา

อภิญฺญาปารมิปฺปตฺตา พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

สติปฏฺฐานกุสลา สมาธิฌานโคจรา

สมฺมปฺปธานมนุยุตฺตา พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

วิริยํ เม ธุรโธรยฺหํ โยคกฺเขมาธิวาหนํ

สพฺพาสวปริกฺขีณา นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาคีว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสวา ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ สตฺตอุปฺปลมาลิกา ภิกฺขุนี อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สตฺตอุปฺปลมาลิกาเถริยา อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. สุทินฺนํ เม ทานวรํ ฯ ๒ ยุ. อรุณวา ฯ

๑ ยุ. อุปฺปลี ฯ ๒ ยุ. เอติห ฯ ๓ ม. ปริกิณฺณานิ ฯ ยุ. ปริตฺถิณฺณานิ ฯ

๔ ม. ฉทึ ฯ ๕ ม. ยุ. ปวายามิ ฯ

ในพระนครอรุณวดี มีพระมหากษัตริย์พระองค์หนึ่งพระนามว่าอรุณดิฉันเป็นพระอัครมเหสีของท้าวเธอ ดิฉันร้อยพวงมาลัยอยู่ ได้หยิบเอาดอกอุบลมีกลิ่นหอมเหมือนทิพย์มา ๗ ดอก แล้วนั่งลงในปราสาทอันประเสริฐ คิดขึ้นในขณะนั้นเองว่า ประโยชน์อะไร ด้วยพวงมาลัยเหล่านี้ ซึ่งเราเอาประดับศีรษะแก่เรา เราเอาบูชาในพระญาณของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด จะประเสริฐกว่า ชนทั้งหลายเขาพากันนับถือบูชาพระสัมพุทธเจ้า เราจะนั่งที่ใกล้ประตู จักบูชาพระสัมพุทธเจ้าผู้มหามุนี ในเวลาที่พระองค์เสด็จมาพระพิชิตมารผู้งดงามดังต้นรกฟ้าขาว หรือมิฉะนั้น ก็เปรียบเหมือนไกรสรมฤคราช พร้อมด้วยพระภิกษุสงฆ์ เสด็จมาตามถนน

ดิฉันเห็นพระรัศมีของพระพุทธเจ้าแล้ว ก็ร่าเริงสลดใจ ยังไม่ทันถึงประตูก็บูชาพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ดิฉันทำดอกอุบลอันบานเต็มที่ ๗ ดอก ให้เป็นของกั้นแดนในอัมพร ดอกอุบลเหล่านั้น กั้นแดดอยู่เหนือพระเศียรพระพุทธเจ้าดิฉันมีจิตประกอบด้วยปีติ ดีใจ เกิดโสมนัส ประนมอัญชลี ยังจิตให้เลื่อมใสในกาลนั้น แล้วได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เหนือศีรษะของดิฉันเขากั้นเศวตฉัตรขนาดใหญ่ กลิ่นหอมดังกลิ่นทิพย์ฟุ้งไป นี้เป็นผลแห่งดอกอุบล ๗ ดอก บางครั้ง เมื่อดิฉันถูกหมู่ญาตินำเอาออกไปครั้งนั้น เศวตฉัตรคันใหญ่ย่อมกั้นแดดไว้ทั่วบริษัทของดิฉัน ดิฉันได้เป็นพระอัครมเหสีของท้าวสักรินทเทวราช ๗๐ พระองค์ ดิฉันเป็นอิสระทุกภพ เที่ยวไปในภพน้อยใหญ่ ได้เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ๖๓

พระองค์ ชนทั้งหลายประพฤติตามดิฉันทุกคนดิฉันมีถ้อยคำน่าเชื่อถือ ผิวพรรณของดิฉันเหมือนดอกอุบล และกลิ่นก็ฟุ้งไปเหมือนกลิ่นอุบลหอม ดิฉันไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ดิฉันเป็นผู้ฉลาดในอิทธิบาท ยินดีในการเจริญโพชฌงค์ มีความบริบูรณ์ในอภิญญา นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ดิฉันเป็นผู้ฉลาดในสติปัฏฐาน มีสมาธิฌานเป็นโคจรขวนขวายในสัมมัปธาน นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ความเพียรของดิฉันนำเอาธุระใหญ่น้อยไป นำเอาธรรมที่เป็นแดนเกษมจากโยคะมาให้ ดิฉันมีอาสวะสิ้นไปหมดแล้วบัดนี้ภพใหม่ไม่มีอีก ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ ดิฉันได้เอาดอกไม้บูชาใดด้วยการบูชานั้น ดิฉันจึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชาดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว.

ทราบว่า ท่านพระสัตตอุปลมาลิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สัตตอุปลมาลิกาเถริยาปทาน