พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน · สุเมธาวรรค
๗. กฏัจฉุภิกขาทายิกาเถริยาปทาน เล่ม ๓๓
Text layerBuddha’s wordsItems ๑๔๗ (Royal Thai)7/10 in สุเมธาวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน สุเมธาวรรค กฏัจฉุภิกขาทายิกาเถริยาปทาน (Royal Thai Volume 33 · Mahachula Volume 33 · Mahamakut Volume 72 · Chaloem Phrakiat Volume 33)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 33, pp. 316–317
๗. กฏัจฉุภิกขาทายิกาเถรีอปทาน
บุพประวัติของพระกฏัจฉุภิกขาทายิกาเถรี
ว่าด้วยผลแห่งการถวายภิกษาหารหนึ่งทัพพี
(พระกฏัจฉุภิกขาทายิกาเถรีได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๔๗} [๖๐] ดิฉันได้ตักภิกษาทัพพีหนึ่งถวายแด่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดพระนามว่าติสสะบรมศาสดา ซึ่งกำลังเสด็จเที่ยวบิณฑบาตอยู่[๖๑] พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะบรมศาสดาผู้ทรงเป็นพระอัครนายกของโลกทรงรับแล้ว ประทับยืนทำอนุโมทนาแก่ดิฉันกลางถนนว่า[๖๒] “เธอถวายภิกษาทัพพีหนึ่งแล้วจักไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ จักได้เป็นพระอัครมเหสีของท้าวสักรินทรเทวราชถึง ๓๖ พระองค์[๖๓] จักได้เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐ พระองค์ เธอจักได้สิ่งที่ใจปรารถนาในกาลทั้งปวง[๖๔] เธอเสวยสมบัติแล้ว จักเป็นผู้ไม่มีความห่วงใยออกบวชกำหนดรู้อาสวะทั้งปวงแล้ว จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะ นิพพาน,[๖๕] พระติสสสัมมาสัมพุทธเจ้า พระอัครนายกของโลกผู้เป็นนักปราชญ์ ครั้นตรัสดังนี้แล้วก็เหาะขึ้นสู่นภากาศเหมือนพญาหงส์บินอยู่ในอัมพรฉะนั้น[๖๖] ทานดิฉันได้ให้ดีแล้วทีเดียว ยัญสมบัติดิฉันได้บูชาดีแล้ว ดิฉันบรรลุบทอันไม่หวั่นไหวแล้วก็เพราะถวายภิกษาทัพพีหนึ่ง
[๖๗] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ ดิฉันได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการถวายทานนั้น ดิฉันไม่รู้จักทุคดิเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายภิกษา[๖๘-๗๐] ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล
นัยว่า พระกฏัจฉุภิกขาทายิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ กฏัจฉุภิกขาทายิกาเถรีอปทานที่ ๗
๘. สัตตอุปอมาลิกาเถรีอปทาน
บุพประวัติของพระสัตตอุปลมาลิกาเถรี
ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกอุบล ๗ ดอก
(พระสัตตอุปลมาลิกาเถรีได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๔๘} [๗๑] ในนครอรุณวดี มีพระมหากษัตริย์พระองค์หนึ่งพระนามว่าอรุณ ดิฉันเป็นพระอัครมเหสีของท้าวเธอ ยังไม่ได้ร้อยพวงมาลัย[๗๒] ได้หยิบดอกอุบลมีกลิ่นหอมเหมือนทิพย์มา ๗ ดอกแล้วนั่งลงในปราสาทอันประเสริฐ คิดในขณะนั้นเองว่า[๗๓] “ประโยชน์อะไรด้วยพวงมาลัยเหล่านี้ที่เราประดับศีรษะของเรา เราบูชาในพระญาณของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดจะดีกว่า
End of ๗. กฏัจฉุภิกขาทายิกาเถริยาปทาน