๗. อัฑฒกาสีเถริยาปทาน เล่ม ๓๓

อิมมฺหิ ภทฺทเก กปฺเป พฺรหฺมพนฺธุ มหายโส

กสฺสโป นาม นาเมน อุปฺปชฺชิ วทตํ วโร ฯ

ตทาหํ ปพฺพชิตฺวาน ตสฺส พุทฺธสฺส สาสเน

สํวุตา ปาฏิโมกฺขมฺหิ อินฺทฺริเยสุ จ ปญฺจสุ ฯ

มตฺตญฺญู นีจอาสเน ยุตฺตา ชาคริเยปิจ ๑

วสนฺตี ยุตฺตโยคาหํ ๒ ภิกฺขุนึ วิคตาสวํ ฯ

อกฺโกสึ ทุฏฺฐจิตฺตาหํ คณิเกติ สกึ ตทา

เตเนว ปาปกมฺเมน นิรยมฺหิ อปจฺจิสํ ฯ

เตเนว ๑ กมฺมเสเสน อชายึ คณิกากุเล

พหุโสวปราธีนา ๒ ปจฺฉิมาย จ ชาติยา ฯ

กาสิเสฏฺฐิกุเล ชาตา พฺรหฺมจริยผเลนหํ ๓

อจฺฉรา วิย เทเวสุ อโหสึ รูปสมฺปทา ฯ

ทิสฺวาน ๔ ทสฺสนียํ มํ คิริพฺพชปุรุตฺตเม

คณิกตฺเต นิเวเสสุํ อกฺโกสนผเลน เม ๕ ฯ

สาหํ สุณิตฺวาน สทฺธมฺมํ พุทฺธเสฏฺฐสฺส ภาสิตํ ๖

ปุพฺพวาสนสมฺปนฺนา ปพฺพชึ อนคาริยํ ฯ

ตทุปสมฺปทตฺถาย ๗ คจฺฉนฺตี ๘ ชินสนฺติกํ

มคฺเค ธุตฺเต ฐิเต ทิสฺวา ๙ ลภึ ทูโตปสมฺปทํ ฯ

สพฺพกมฺมํ ปริกฺขีณํ ปุญฺญปาปํ ตเถว จ

สพฺพสํสารมุตฺติณฺณา คณิกตฺตญฺจ เขปิตํ ฯ

อิทฺธีสุ จ วสี โหมิ ทิพฺพาย โสตธาตุยา

เจโตปริยญาณสฺส วสี โหมิ มหามุเน ฯ

ปุพฺเพนิวาสํ ชานามิ ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ

สพฺพาสวปริกฺขีณา นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว ฯ

อตฺถธมฺมนิรุตฺตีสุ ปฏิภาเณ ตเถว จ

ญาณํ มม มหาวีร อุปฺปนฺนํ ตว สนฺติเก ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาคีว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสวา ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อฑฺฒกาสิกา ภิกฺขุนี อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

อฑฺฒกาสีเถริยา อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ยุ. ชาคริเยสุจ ฯ ๒ โป. ธุตฺตโยคาหํ ฯ

๑ ม. เตน กมฺมาวเสเสน ฯ ๒ ยุ. ...ปราธิตา ฯ ๓ ม. พฺรหฺมจารีพเลนหํ ฯ

๔ ยุ. ทิสฺวาติทสฺสนียํ ฯ ๕ ม. ...พเลน เม ฯ ๖ ม. ยุ. พุทฺธเสฏฺเฐน เทสิตํ ฯ

๗ ยุ. ตทาปสมฺปทตฺถาย ฯ ๘ ยุ. คจฺฉนฺตํ ฯ ๙ ม. สุตฺวา ฯ

ในภัทรกัปนี้ พระพุทธเจ้าผู้เป็นพงศ์พันธุ์แห่งพราหมณ์ทรงพระยศมาก มีพระนามว่ากัสสป ประเสริฐกว่าพวกบัณฑิตเสด็จอุบัติขึ้นแล้ว ครั้งนั้น ดิฉันบวชในศาสนาของพระองค์สำรวมในปาติโมกข์และอินทรีย์ ๕ รู้จักประมาณในอาสนะต่ำ ประกอบความเพียรในความเป็นผู้ตื่นอยู่ บำเพ็ญเพียรมีจิตชั่ว ได้ด่าภิกษุณีองค์หนึ่งผู้ปราศจากอาสวะครั้งเดียวว่านางเพศยา ด้วยบาปกรรมนั้นนั่นแหละดิฉันต้องหมกไหม้อยู่ในนรก ด้วยกรรมที่ยังเหลืออยู่นั้น ดิฉันเกิดในสกุลหญิงแพศยา ถูกขายให้บุรุษอื่นอยู่โดยมาก ในชาติหลังดิฉันเกิดในสกุลเศรษฐีในแคว้นกาสี มีความถึงพร้อมด้วยรูปดุจดังนางเทพอัปสรในหมู่เทวดา ด้วยผลแห่งพรหมจรรย์ประชุมชนเห็นดิฉันมีรูปน่าชม จึงตั้งดิฉันไว้ในความเป็นหญิงแพศยาในพระนครราชคฤห์ที่อุดม ด้วยผลที่ด่าภิกษุณีนั้นดิฉัน ได้ฟังพระสัทธรรมที่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐตรัสแล้วเป็นผู้ประกอบด้วยบุพพวาสนา ได้บวชเป็นภิกษุณี แต่เมื่อไปสู่สำนักพระพิชิตมารเพื่อจะอุปสมบทพบพวกนักเลงดักอยู่ที่หนทาง ได้แล้วซึ่งทูตอุปสมบท ดิฉันมีกรรมทุกอย่างทั้งบุญและบาปหมดสิ้นไปแล้ว ข้ามพ้นสงสารทั้งปวงแล้วและความเป็นหญิงแพศยาก็สิ้นไปแล้ว.

ทราบว่า ท่านพระอัฑฒกาสีภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบอัฑฒกาสีเถริยาปทาน.