๕. รโหสัญญิกเถราปทาน (๑๓๕) เล่ม ๓๒

๕. รโหสัญญิกเถราปทาน

บุพประวัติของพระรโหสัญญิกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งสัญญาในการเลื่อมใส

(ท่านพระรโหสัญญิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๓๗} [๓๔] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีภูเขาชื่อว่าวสภะ เราได้สร้าง อาศรมไว้ที่เชิงภูเขานั้น[๓๕] ในกาลนั้น เราเป็นพราหมณ์บอกมนต์กะศิษย์ ๓,๐๐๐ คน เรา ประกาศให้ศิษย์เหล่านั้นทราบแล้วจึงเข้าไปอยู่ ณ ที่ส่วนหนึ่ง[๓๖] เราเป็นพราหมณ์ผู้รู้จบมนต์ นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้ว แสวงหาพุทธเวส (พุทธเวท) ทำจิตให้เลื่อมใสในพระญาณ[๓๗] เราครั้นทำจิตให้เลื่อมใสในพระญาณนั้นแล้วนั่งขัดสมาธิอยู่บน เครื่องลาดหญ้า กระทำกาลกิริยา ณ ที่นั้น[๓๘] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้สัญญาใดในกาลนั้น ด้วยสัญญานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัญญาในพระญาณ[๓๙] ในกัปที่ ๒๗ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าสิรีธระ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๔๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระรโหสัญญิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ รโหสัญญิกเถราปทานที่ ๕

๖. จัมปกปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระจัมปกปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกจำปา (ท่านพระจัมปกปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๓๘} [๔๑] เราได้เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าเวสสภูผู้โชติช่วง ดังดอกกรรณิการ์ประทับนั่งอยู่ที่ระหว่างภูเขา ทำให้ทิศทั้งปวง สว่างไสวดังดาวประกายพฤกษ์[๔๒] ได้มีมาณพ ๓ คนผู้ศึกษาดีแล้วในศิลปะของตนหาบเอาสิ่งของ เต็มหาบมาตามหลังเรา

[๔๓] เราผู้มีตบะใส่ดอกจำปา ๗ ดอกไว้ในห่อ เราจึงถือเอาดอก จำปาเหล่านั้นไปบูชาในพระญาณ ของพระผู้มีพระภาคเจ้า พระนามว่าเวสสภู[๔๔] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราบูชาพระญาณด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระญาณ[๔๕] ในกัปที่ ๒๙ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าวิหตาภา สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก