๓. โมทกทายิกาเถริยาปทาน เล่ม ๓๓

พระมหาวีระผู้นำโลกพระนามว่าวิปัสสี

สัมพุทธเจ้าทรงรับแล้ว ได้ทรงดมกลิ่น ในเมื่อ

ดิฉันมองดูอยู่ในครั้งนั้น ดิฉันประนมอัญชลี

ถวายบังคม พระพุทธองค์ผู้อุดมกว่าสัตว์สองเท้า

ทำจิตของตนให้เลื่อมใส ต่อจากนั้น ก็ได้เดินขึ้น

ในกัปที่ ๙๑ แต่กัปนี้ ดิฉันได้ถวาย

ดอกไม้ใดในกาลนั้น ด้วยการถวายดอกไม้นั้น

ดิฉันไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทะบูชา

ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว. .. คำสอน

ของพระพุทธเจ้า ดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว.

ทราบว่า ท่านพระสลฬปุปผิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบสลฬปุปผิกาเถรีอปาน.

โมทกทายิกาเถรีอปานที่ ๓ (๑๓)

ผลของการถวายขนมต้ม ๓ ชิ้น

[๑๕๓ ] ดิฉันเป็นนางกุมภทาสีอยู่ใน

พระนครพันธุมดี ดิฉันถือเอาขนมต้มอันเป็นส่วนของดิฉันไปท่าน้ำได้พบสมณะผู้มีจิตสงบ มีใจ

เป็นสมาธิ ที่หนทาง ก็มีจิตเลื่อมใสโสมนัส

จึงได้ถวายขนมต้ม ๓ ชิ้น

เพราะกรรมที่ทำไว้ดีนั้น และเพราะการ

ตั้งเจตน์จำนงไว้ ดิฉันจึงไม่ได้ไปสู่วินิบาตเลย

ตลอด ๒ กัป

ก็ดิฉันทำสมบัติแล้วเสวยสิ้นทุกอย่าง

ดิฉันได้บรรลุอจลบทเพราะถวายขนมต้ม ๓ ชิ้น

ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอนของพระพุทธเจ้าดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว.

ทราบว่า ท่านพระโมทกทายิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบโมทกทายิกาเถราอปทาน

เอกาสนทายิกาเถรีอปทานที่ ๔ (๑๔)

ผลของการถวายอาสนะ

[๑๕๔] ครั้งนั้น ดิฉันเป็นหญิงช่าง

กรองดอกไม้ชาวพระนครหังสวดี มารดาบิดาของดิฉันท่านไปทำงาน ดิฉันได้พบพระสมณะกำลังเดินไปตามถนนในเวลาเที่ยงวัน ดิฉันได้ปูลาดอาสนะไว้ ครั้นปูลาดอาสนะด้วยผ้าโกเชาว์อันวิจิตรเป็นต้นแล้ว เป็นผู้มีจิตเลื่อมใสโสมนัสกล่าวดังนี้ว่า ภูมิภาคแรงร้อนแดดกล้าเวลาเที่ยงแดดจัดลมไม่รำเพยพัด และเวลานี้ก็จวนจะเลยเวลาแล้ว