๘. อาลุวทายกเถราปทาน (๒๗๘) เล่ม ๓๒

ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ มหาสินฺธุ สุทสฺสนา <1054>

ตตฺถทฺทสํ วีตราคํ สมฺปภาสํ <1055> สุทสฺสนํ.

ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมพานต์มีแม่น้ำสายใหญ่น่าดู ณ ที่ใกล้แม่น้ำนั้นข้าพเจ้าได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ปราศจากราคะ มีพระรัศมีสุกใสน่าดู ผู้ประกอบในความสงบอย่างยิ่ง

ปรโมปสเม ยุตฺตํ ทิสฺวา วิมฺหิตมานโส

อาลุวํ ตสฺส ปาทาสึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิภิ.

ครั้นเห็นแล้ว ข้าพเจ้ามีความประหลาดใจ เลื่อมใส จึงได้ถวายหัวมันแก่พระองค์ด้วยมือทั้ง ๒ ของตน

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป อาลุวมทาสหํ <1056>

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ อาลุวสฺส อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายหัวมันไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายหัวมัน

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อาลุวทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อาลุวทายกตฺเถรสฺส อปทานํ อฏฺฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอาลุวทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

อาลุวทายกเถราปทานที่ ๘ จบ