๙. ปุณฑรีกเถราปทาน (๒๗๙) เล่ม ๓๒

โรมโส นาม นาเมน สยมฺภู สปฺปโภ ๔ ตทา

ปุณฺฑรีกํ มยา ทินฺนํ วิปฺปสนฺเนน เจตสา ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ปุณฺฑรีกมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุณฺฑรีกสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุณฺฑรีโก ๑ เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปุณฺฑรีกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. สุทสฺสนา ฯ ๒ ยุ. ... ตํ วิมฺหิตาสโย ฯ ๓ ม. ยํ ผลมททึ ตทา ฯ

ยุ. ... อาลุวมทํ ตทา ฯ ๔ ม. สุพฺพโต ฯ

ในกาลนั้น พระสยัมภูผู้มีรัศมี มีนามว่าโรมสะ เรามีจิตผ่องใส ได้ถวายดอกบัวขาวแด่ท่าน ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายดอกบัวขาวในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายดอกบัวขาว คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปุณฑรีกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปุณฑรีกเถราปทาน.