๗. ปุฬินปูชกเถราปทาน (๒๗) เล่ม ๓๒

วิปสฺสิสฺส ภควโต โพธิยา ปาทมุตฺตเม

ปุราณํ ปุฬินํ ฉฑฺเฑตฺวา ๑ สุทฺธํ ปุฬินมากิรึ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุฬินมทาสหํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุฬินทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

ติปญฺญาเส ๑ อิโต กปฺเป ราชา อาสึ ชนาภิภู ๒

มหาปุฬิโน นาเมน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุฬินปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปุฬินปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ปุราณปุฬินํ หิตฺวา ฯ

เราขนเอาทรายเก่าที่โพธิมณฑลอันอุดม แห่งพระผู้มีพระภาคพระนามว่าว่าวิปัสสีออกทิ้ง แล้วเกลี่ยทรายอันสะอาดไว้ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้เราได้ถวายทรายใด ด้วยผลการถวายทรายนั้นเราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายทราย ในกัลปที่ ๕๓ แต่กัลปนี้ เราได้เป็นพระราชาครอบครองคน ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีกำลังมาก มีพระนามว่ามหาปุฬินะคุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ฉะนี้แล.

ทราบว่า ท่านพระปุฬินปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปุฬินปูชกเถราปทาน.