๗. ปุฬินปูชกเถราปทาน (๒๗) เล่ม ๓๒

นัยว่า ท่านพระธูปทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ ธูปทายกเถราปทานที่ ๖

๗. ปุฬินปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปุฬินปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการเกลี่ยทรายบูชา

(ท่านพระปุฬินปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๙} [๑๖๕] เราขนเอาทรายเก่าที่โพธิมณฑลอันอุดมแห่งพระผู้มีพระภาค เจ้าพระนามว่าวิปัสสีออกทิ้ง แล้วเกลี่ยทรายอันสะอาดไว้[๑๖๖] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายทรายใดไว้ ด้วยผลแห่ง การถวายทรายนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการ ถวายทราย[๑๖๗] ในกัปที่ ๕๓ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้เป็นพระราชาครอบครองคน ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีกำลังมาก มีพระนามว่ามหาปุฬินะ[๑๖๘] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เรา ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปุฬินปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ ปูฬินปูชกเถราปทานที่ ๗

๘. อุตติยเถราปทาน

บุพประวัติของพระอุตติยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการส่งข้ามฟาก

(ท่านพระอุตติยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๐} [๑๖๙] เวลานั้น เราเป็นจระเข้อยู่ใกล้ฝั่งแม่นํ้าจันทภาคา เรา ขวนขวายหาเหยื่อของตนได้ไปยังท่านํ้า[๑๗๐] ในสมัยนั้น พระสยัมภูผู้เป็นอัครบุคคลพระนามว่าสิทธัตถะ พระองค์ประสงค์จะเสด็จข้ามแม่นํ้า จึงเสด็จเข้ามายังท่านํ้า[๑๗๑] ก็เมื่อพระสัมพุทธเจ้าเสด็จมาถึงแล้ว แม้เราก็มาถึงที่ท่าน้ำนั้น เราเข้าไปเฝ้าพระสัมพุทธเจ้าแล้ว จึงเปล่งวาจากราบทูลดังนี้ว่า[๑๗๒] “ข้าแต่พระมหาวีรเจ้า ขอเชิญพระองค์เสด็จขึ้นเถิด ข้าพระองค์ จักข้ามส่งพระองค์ ขอพระองค์ทรงอนุเคราะห์วิสัยของบิดา ของข้าพระองค์เถิด พระมหามุนี”[๑๗๓] พระมหามุนีทรงสดับคำทูลเชิญของเราแล้วเสด็จขึ้น(หลัง) เรา ร่าเริงมีจิตยินดีส่งพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้นายกของโลกข้ามฟากแล้ว[๑๗๔] ที่ฝั่งแม่นํ้าข้างโน้น พระผู้มีพระภาคเจ้าสิทธัตถะผู้นายกของ โลกทรงยังเราให้พอใจ ณ ที่นั้นว่า “ท่านจักได้บรรลุอมตธรรม”[๑๗๕] เราจุติจากกายนั้นแล้ว ได้ไปสู่เทวโลก มีหมู่นางอัปสรแวดล้อม เสวยสุขอันเป็นทิพย์อยู่

[๑๗๖] เราได้เป็นจอมเทวดา เสวยเทวรัชสมบัติ ๗ ครั้ง เป็นพระเจ้า จักรพรรดิผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน ๓ ครั้ง