๑๐. สุมังคลเถราปทาน (๒๐) เล่ม ๓๒

อาหุตึ ยิฏฺฐุกาโมหํ ปฏิยาเทตฺวาน โภชนํ

พฺราหฺมเณ ปฏิมาเนนฺโต วิสาเล มาฬเก ฐิโต ฯ

อถทฺทสาสึ สมฺพุทฺธํ ปิยทสฺสึ มหายสํ

สพฺพโลกํ วิเนตารํ สยมฺภุํ อคฺคปุคฺคลํ ฯ

ภควนฺตํ ชุติมนฺตํ สาวเกหิ ปุรกฺขตํ

อาทิจฺจมิว โรจนฺตํ รถิยํ ปฏิปนฺนกํ ฯ

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน สกํ จิตฺตํ ปสาทยึ

มนสาว นิมนฺเตสึ อาคจฺฉตุ มหามุนิ ฯ

มม สงฺกปฺปมญฺญาย สตฺถา โลเก อนุตฺตโร

ขีณาสวสหสฺเสหิ มม ทฺวารํ อุปาคมิ ฯ

นโม เต ปุริสาชญฺญ นโม เต ปุริสุตฺตม

ปาสาทํ อภิรูหิตฺวา สีหาสเน นิสีทตุ ๑ ฯ

ทนฺโต ทนฺตปริวาโร ติณฺโณ ตารยตํ วโร

ปาสาทํ อภิรูหิตฺวา นิสีทิ ปวราสเน ฯ

ยํ เม อตฺถิ สเก เคเห อามิสํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ

ตาหํ พุทฺธสฺส ปาทาสึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิภิ ฯ

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน เวทชาโต กตญฺชลี๑

พุทฺธเสฏฺฐํ นมสฺสามิ อโห พุทฺธสฺสุฬารตา ฯ

อฏฺฐนฺนํ ปยิรุปาสตํ ภุญฺชํ ขีณาสวา พหู

ตุยฺเหเวโส อานุภาโว สรณนฺตํ อุเปมหํ ฯ

ปิยทสฺสี จ ภควา โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

ภิกฺขุสงฺเฆ นิสีทิตฺวา อิมา คาถา อภาสถ ฯ

โย โส สงฺฆํ อโภเชสิ อุชุภูตํ สมาหิตํ

ตถาคตญฺจ สมฺพุทฺธํ สุณาถ มม ภาสโต ฯ

สตฺตวีสติกฺขตฺตุํ โส เทวรชฺชํ กริสฺสติ

สกกมฺมาภิรทฺโธ โส เทวโลเก รมิสฺสติ ฯ

ทส จ อฏฺฐกฺขตฺตุํ โส จกฺกวตฺติ ภวิสฺสติ

ปฐพฺยา รชฺชํ ปญฺจสตํ วสุธํ อาวสิสฺสติ ฯ

อรญฺญํ วนโมคฺคยฺห กานนํ พฺยคฺฆเสวิตํ

ปธานํ ปทหิตฺวาน กิเลสา ฌาปิตา มยา ฯ

อฏฺฐารเส กปฺปสเต ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภชานามิ ภตฺตทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุมงฺคโล เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สุมงฺคลตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อุทฺทานํ

สีหาสนี เอกตฺถมฺภี นนฺโท จ จุลฺลปนฺถโก

ปิลินฺทราหุโล เจว วงฺคนฺโต รฏฺฐปาลโก ฯ

โสปาโก มงฺคโล เจว ทเสว ทุติเย วคฺเค

สตญฺจ สตฺตตึสา จ คาถา เจตฺถ ปกาสิตา ฯ

สีหาสนิยวคฺโค ทุติโย ฯ

๑ ม. นิสิทตํ ฯ ยุ. นิสิท ตฺวํ ฯ

เราประสงค์จะบูชาเครื่องเส้นสรวง จึงให้ตกแต่งโภชนาหารยืนอยู่ที่โรงใหญ่ คอยต้อนรับพราหมณ์ทั้งหลาย ครั้งนั้นเราได้เห็นพระผู้มีพระภาคสัมพุทธเจ้า พระนามว่าปิยทัสสีทรงมียศมาก ทรงนำโลกทั้งปวงให้วิเศษเป็นสยัมภูอัครบุคคลผู้โชติช่วง อันพระสาวกทั้งหลายแวดล้อม รุ่งเรืองดังพระอาทิตย์ เสด็จดำเนินไปในถนน จึงประนมอัญชลียังจิตของตนให้เลื่อมใส นิมนต์ด้วยใจเท่านั้นว่า ขอเชิญพระมหามุนีเสด็จมา

พระศาสดาผู้ยอดเยี่ยมในโลก ทรงทราบความดำริของเราเสด็จมาสู่ประตู (เรือน)เรากับพระขีณาสพหนึ่งพัน (เราทูลว่า) ขอนอบน้อมแด่พระองค์ผู้บุรุษอาชาไนย ขอนอบน้อมแด่พระองค์ผู้อุดมบุรุษ ขอเชิญเสด็จขึ้นปราสาทประทับนั่งบนอาสนะอันอุดมเถิด พระเจ้าข้า พระผู้มีพระภาคทรงฝึกพระองค์แล้ว มีบริวารอันฝึกแล้วทรงข้ามพ้นแล้ว ประเสริฐกว่าบรรดาผู้ข้ามเสด็จขึ้นปราสาทแล้ว ประทับนั่งบนอาสนะอันประเสริฐ อามิสใดที่เรารวบรวมไว้อันมีอยู่ในเรือนตน เรามีจิตเลื่อมใส ได้ถวายอามิสนั้น แด่พระพุทธเจ้าด้วยมือทั้งสองของตนโดยเคารพ เรามีจิตเลื่อมใส มีใจผ่องแผ้ว เกิดโสมนัส ประนมอัญชลีนมัสการพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดว่า โอ

พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ ในระหว่างพระอริยบุคคล ๘ นั่งฉันอยู่มีพระขีณาสพเป็นอันมาก อานุภาพนี้ของท่านทั้งหลาย เรานับถือพระผู้มีพระภาคนั้นเป็นสรณะ พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปิยทัสสี เชษฐบุรุษของโลกประเสริฐกว่านระ ประทับนั่งในท่ามกลางภิกษุสงฆ์แล้วได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า ผู้ใดได้นิมนต์สงฆ์ผู้ซื่อตรง มีจิตมั่นคง และพระตถาคตสัมพุทธเจ้าให้ฉัน เราจักพยากรณ์ผู้นั้น ท่านทั้งหลายจงฟังเรากล่าว ผู้นั้นจักได้เสวยเทวราชสมบัติ ๒๗ ครั้ง จักปรารภในกรรมของตนรื่นรมย์อยู่ในเทวโลก จักได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘๐ ครั้ง จักได้เป็นพระราชาในแผ่นดินครอบครองพสุธา ๕๐๐ ครั้ง เราเข้าป่าไพรวันอันสัตว์ร้าย (เสือโคร่ง) อาศัยอยู่ เริ่มตั้งความเพียรแล้ว เผากิเลสได้ ในกัลปที่ ๑๘๐๐ เราได้ให้ทานใดในเวลานั้น ด้วยผลแห่งทานนั้น เราไม่รู้ทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายอาหาร คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ฉะนี้แล.

ทราบว่า ท่านพระสุมังคลเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สุมังคลเถราปทาน

----------

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สีหาสนทายกเถราปทาน ๒. เอกถัมภิกเถราปทาน

๓. นันทเถราปทาน ๔. จุลลปันถกเถราปทาน

๕. ปิลินทวัจฉเถราปทาน ๖. ราหุลเถราปทาน

๗. อุปเสนวังคันตปุตตเถราปทาน ๘. รัฏฐปาลเถราปทาน

๙. โสปากเถราปทาน ๑๐. สุมังคลเถราปทาน

ในวรรคนี้ท่านประกาศคาถาไว้ ๑๓๗ คาถา.

จบ สีหาสนิยวรรคที่ ๒.