๕. ปิลินทวัจฉเถราปทาน (๑๕) เล่ม ๓๒

นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ สุเมเธ อคฺคปุคฺคเล

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน ถูปปูชํ อกาสหํ ฯ

เย จ ขีณาสวา ตตฺถ ฉฬภิญฺญา มหิทฺธิกาๆ

เตหํ ตตฺถ สมาเนตฺวา สงฺฆภตฺตมกาสหํ ฯ

สุเมธสฺส ภควโต อุปฏฺฐาโก ตทา อหุ

สุเมโธ นาม นาเมน อนุโมทิตฺถ โส ตทา ฯ

เตน จิตฺตปฺปสาเทน วิมานํ อุปปชฺชหํ

ฉฬาสีติสหสฺสานิ อจฺฉราโย อเหสุ ๑ เม ฯ

มเมว อนุวตฺตนฺติ สพฺพกาเมหิ ๒ ตา สทา

อญฺเญ เทเว อภิโภมิ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปญฺจวีสติกปฺปมฺหิ วรุโณ นาม ขตฺติโย

วิสุทฺธโภชโน อาสึ จกฺกวตฺติ อหํ ตทา ฯ

น เต พีชํ ปวปฺปนฺติ นปิ นียนฺติ นงฺคลา

อกฏฺฐปากิมํ สาลึ ปริภุญฺชนฺติ มานุสา ฯ

ตตฺถ รชฺชํ กริตฺวาน เทวตฺตํ ปุน คญฺฉหํ ๓

ตทาปิ เอทิสา มยฺหํ นิพฺพตฺตา โภคสมฺปทา ฯ

น มํ มิตฺตา อมิตฺตา วา หึสนฺติ สพฺพปาณิโน

สพฺเพสํ จ ปิโย โหมิ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ ฯ

ตึสกปฺปสหสฺสมฺหิ ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ คนฺธเลปสฺสิทํ ผลํ ฯ

อิมมฺหิ ภทฺทเก กปฺเป เอโก อาสึ ชนาธิโป

มหานุภาโว ราชิสิ ๑ จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

โสหํ ปญฺจสุ สีเลสุ ฐเปตฺวา ชนตํ พหุํ

ปาเปตฺวา สุคตึเยว เทวตานํ ปิโย อหํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปิลินฺทวจฺโฉ เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปิลินฺทวจฺฉตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. รมึสุ ฯ ๒ โป. สพฺพกามสโมหิโต ฯ ๓ ยุ. คจฺฉหํ ฯ

เมื่อพระโลกนาถพระนามว่าสุเมธ เป็นบุคคลผู้เลิศ นิพพานแล้ว เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส ได้ทำการบูชาพระสถูปในสมาคมนั้น มีพระขีณาสพผู้ได้อภิญญา ๖ มีฤทธิมากเท่าใด เรานิมนต์พระขีณาสพเหล่านั้นมาประชุมกันในสมาคมนั้นแล้ว ได้ทำสังฆภัตถวาย เวลานั้น มีภิกษุอุปัฏฐากของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าสุเมธ ท่านมีนามชื่อว่าสุเมธ ได้อนุโมทนาในเวลานั้น ด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น เราได้เข้าถึงวิมาน นางอัปสรแปดหมื่นหกพันได้มีแก่เรา นางอัปสรเหล่านั้น ย่อมอนุวัตตามความประสงค์ทุกอย่างของเราเสมอ เราย่อมครอบงำเทวดาเหล่าอื่น นี้เป็นผลแห่งบุญกรรมในกัลปที่ ๒๕

เราเป็นกษัตริย์ พระนามว่าวรุณ ในกาลนั้นเราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิเสวยโภชนะอันขาวผ่อง ชนเหล่านั้นไม่ต้องหว่านพืช และไม่ต้องนำไถไปไถ มนุษย์ทั้งหลายย่อมบริโภคข้าวสาลีอันเกิดเองสุกเองในที่ไม่ได้ไถ เราเสวยราชสมบัติในภพนั้นแล้ว ได้ถึงความเป็นเทวดาอีก ถึงเวลานั้น โภคสมบัติเช่นนี้ก็บังเกิดแก่เราสัตว์ทั้งปวงซึ่งเป็นมิตร หรือมิใช่มิตร ย่อมไม่เบียดเบียนเรา เราเป็นที่รักของสัตว์ทุกจำพวก นี้เป็นผลแห่งกรรม ในกัลปที่ ๓ หมื่น เราได้ให้ทานใดในกาลนั้น ด้วยการให้ทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการไล้ทาด้วยของหอม ในภัทกัปนี้ เราผู้เดียวได้เป็นอธิบดีของคนได้เป็นราชฤาษีผู้มีอานุภาพมาก ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพลมาก เรานั้นตั้งอยู่ในศีล ๕ ได้ยังหมู่ชนเป็นอันมากให้ถึงสุคติ ได้เป็นที่รักของเทวดาทั้งหลาย คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๕ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วฉะนี้แล.

ทราบว่า ท่านพระปิลินทวัจฉเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปิลินทวัจฉเถราปทาน.