๑. สัททสัญญิกเถราปทาน (๓๕๑) เล่ม ๓๒

๓๖. สัททสัญญิกวรรค

๑. สัททสัญญิกเถราปทาน

บุพประวัติของพระสัททสัญญิกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งความเลื่อมใสในสำเนียงเทศนา

(ท่านพระสัททสัญญิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๕๓} [๑] ครั้งก่อน เราเป็นพรานเนื้ออยู่ในป่าใหญ่ ได้พบพระสัมพุทธเจ้า ผู้แวดล้อมด้วยสงฆ์สองฝ่ายในป่านั้น[๒] กำลังทรงประกาศสัจจะ ๔ ทรงรื้อถอนมหาชน เราได้ฟัง พระวาจาอันไพเราะเปรียบด้วยเสียงนกการะเวก[๓] ของมหามุนีพระนามว่าสิขี ผู้มีพระสำเนียงดังเสียงพรหม เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก เราจึงทำจิตให้เลื่อมใสในพระสำเนียงแล้ว ได้บรรลุความสิ้นอาสวะ[๔] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความเลื่อมใส[๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสัททสัญญิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ สัททสัณญิกเถราปทานที่ ๑

๒. ยวกลาปิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระยวกลาปิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการลาดกำข้าว

(ท่านพระยวกลาปิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๕๔} [๖] ในกาลนั้น เราเป็นคนเกี่ยวข้าวอยู่ในนครอรุณวดี ได้พบ พระสัมพุทธเจ้าที่หนทางจึงลาดกำข้าวถวาย[๗] พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขีผู้ทรงอนุเคราะห์ ทรงมีพระกรุณา เป็นอัครนายกของโลก ทรงทราบความดำริของเราจึงประทับ นั่งบนเครื่องลาดกำข้าว[๘] เราเห็นพระองค์ผู้ปราศจากมลทิน ผู้เพ่งพินิจมาก ผู้แนะนำดี เกิดความปราโมทย์แล้วได้ทำกาลกิริยา ณ ที่นั้น[๙] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการลาดกำข้าว[๑๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระยวกลาปิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ยวกลาปิยเถราปทานที่ ๒